anna katabran


About anna katabran

Δασκάλα και μαθήτρια ταυτόχρονα, εκ πεποιθήσεως σε επαρχιακά σχολεία της θεσσαλίας. Διδάσκω γαλλικά. Αγαπώ τη λευκή κιμωλία,το γνωστό μαλακό και εύθραυστο ασβεστολιθικό πέτρωμα ή άλλως τεμπεσίρι. Απολαμβάνω τις καλές καραμπόλες επί του μαυροπίνακα.


Δύσκολα θα μπορούσαν να είναι ανόμοιοι και εύκολα ενδεχομένως θα διαμαρτύρονταν για το γεγονός πως η Χάννα Άρεντ τους συγκέντρωσε σε ένα δωμάτιο, αφού τίποτε κοινό δεν τους ενώνει… Δεν έχουν ούτε κοινό επάγγελμα, ούτε κοινό κοινωνικό περιβάλλον, ούτε καν γνωρίζονται μεταξύ τους, με μια εξαίρεση… Ομως ήταν συγκαιρινοί κι ας ανήκαν σε διαφορετικές γενιές… […]

Άνθρωποι σε ζοφερούς καιρούς…


Όταν ήμουν μαθήτρια λυκείου είχα διαβάσει ένα βιβλίο του François Mauriac και τώρα το ανακάλυψα εκ νέου αλλά ειδωμένο στη μεγάλη οθόνη, όχι ότι ήθελα να κάνω αναδρομή στο παρελθόν, ούτε για να δω αν ο σκηνοθέτης υπήρξε πιστός στο πνεύμα του μυθιστορήματος, απλά γιατί ήθελα κάπου να βυθιστώ, να ξεχαστώ για προσωπικούς λόγους… Οι […]

Thérèse , Emma ή Hedda ;


Είναι ένα ἥ­συ­χο δε­κεμ­βρι­ά­τι­κο βρά­δυ. ΄Ε­ξω χι­ο­νί­ζει α­πό το πρω­ί. Κά­θο­μαι στο γρα­φείο μου και δι­α­βά­ζω. Το ρα­δι­ό­φω­νο στο βά­θος παί­ζει μια α­νού­σια πο­λι­τι­κή κου­βέν­τα. Ξαφ­νι­κὰ ο γά­τος μου, που μέ­χρι τό­τε ξά­πλω­νε αμέ­ρι­μνος στο χα­λά­κι του, ση­κώ­νε­ται όρ­θιος, κά­νει ένα σάλ­το, α­νε­βαί­νει στη μι­κρὴ βι­βλι­ο­θή­κη που βρί­σκε­ται κά­τω από το πα­ρά­θυ­ρο και καρ­φώ­νει τοβλέμ­μα […]

“­όλα τα αν­θρώ­πι­να να μού ή­ταν ξέ­να…”



Ο μικρός κύριος Φρίντερμαν ήξερε να απολαμβάνει τις χαρές που ήταν προσιτές σε αυτόν…   (Ο πόνος γι’ αυτόν ήταν μεγάλος και κράτησε καιρό… τον απολάμβανε, του παραδινόταν! τον συντηρούσε!στο τέλος τον εκμεταλλεύτηκε…)   Το ότι απαιτείται μόρφωση για να αποκτήσεις την ικανότητα της απόλαυσης, μάλλον το ότι η μόρφωση σημαίνει πάντα ικανότητα απόλαυσης, κι […]

Συγκεχυμένα ανέρχονται τα λησμονημένα ! *


Σ’ εκείνη τη χώρα, υπήρχε αρχικά ένα κούφιο κοίλωμα, μετά εμφανίστηκαν τα άψυχα πράγματα που στερούνταν την αίσθηση της αφής, και μερικά άλλα με υποτυπώδη νοημοσύνη… Κατόπιν ακολούθησαν οι άνθρωποι και τέλος οι άγγελοι… Αρχικά, ο χρόνος χωρίστηκε στα δύο, στη ζέστη και το κρύο, το ισοδύναμο της μέρας και της νύχτας… Θεωρούταν καλό να […]

Πού βασιλεύει ο μονόφθαλμος;


Η ευτυχία και η άνοιξη είναι πράγματα ξαφνικά… Εγώ ξέρω την ευτυχία του στόματος και την άνοιξη του μυαλού… Έρχονται και οι δυο τρώγοντας και είναι σε μέγεθος μικρότερες από το στόμα , ακόμα και από τη λέξη “στόμα”! Όταν αρθρώνεις αυτές τις δυο λέξεις, δε φτάνει ο χρόνος να ανέβουν στο κεφάλι σου, να […]

απρίλης…



Κάτω απ τη βροχή κι απ τον καυτό ήλιο, ένα μελαγχολικό πλάσμα περπατάει μέσα σε ζούγκλες και άγονες εκτάσεις για μήνες στην καρδιά της μαύρης ηπείρου… Ούτε τα θηρία ούτε οι κανίβαλοι φαίνεται να τρομάζουν τον ατρόμητο εξερευνητή… Ακολουθείται από μια ομάδα ανδρών που κουβαλούν στο κεφάλι χάνδρες, υφάσματα και σύγχρονα επιστημονικά εργαλεία εξερεύνησης… Η […]

Aurora…


Έφτιαχνε τα καλαθάκια του με τον τρόπο του, τα ύφαινε με το τραγούδι και την ψυχή του, αν τα έφτιαχνε όμως σε μεγάλες ποσότητες, δε θα του ΄φτανε ούτε η ψυχή, μα ούτε και τα τραγούδια του θα ήταν αρκετά, δε θα χε διαφορά το ένα από το άλλο κι αυτό θα του ράγιζε την […]

Ο μεγαλοβιομήχανος,


Μια αληθινή ιστορία μάρκετινγκ προκαλεί “επανάσταση”; Η δημοκρατία κουβαλά μια αμφισημία από μόνη της! 1973: Ο στρατηγός Πινοτσέτ με τις ευλογίες των ΗΠΑ κατέλαβε βίαια την εξουσία από τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Χιλής Σαλβαδόρ Αλιέντε, που αυτοκτόνησε την ίδια ημέρα… 1988:  Ο Pinochet, ακολουθώντας τις συστάσεις που του γίνανε από το εξωτερικό, ετοιμάζεται για το […]

NO



  Ο ρυθμικός χτύπος της καρδιάς κάθε ζωντανού πλάσματος, χαρίζει μια αίσθηση ασφάλειας! Όσα συμβαίνουν, δε συμβαίνουν επιφανειακά, Ο κόσμος δεν είναι παρά μια αληγορία, Τα όντα αποκτούν συμβολικό χαρακτήρα, Κι εγώ μια αλλιώτικη κινηματογραφική εμπειρία! Είδα πραγματικά ανεξάρτητο σινεμά, εννοώ σινεμά χωρίς τις συνηθισμένες επαναλαμβανόμενες μανιέρες… Μια φορά λοιπόν κι έναν καιρό στην μακρινή […]

τα μυθικά πλάσματα…


Ένας τρόπος να μην υποκύψω στην επιθυμία, είναι να την φέρω αντιμέτωπη με το καθήκον και την υποχρέωση… Είναι βέβαιο ότι με εισαγγελική αυστηρότητα θα της απαγγείλουν την κατηγορία της αδυναμίας! Ακόμα κι αν δεν εκδοθεί απόφαση, μια υπόδικη επιθυμία είναι αφερέγγυα! Αν πάλι καταδικαστεί και φυλακιστεί ισόβια με την ελπίδα να «σβήσει» σε κάποιο […]

Επιθυμώ…


Αν κατέβεις στα έγκατα της ψυχής του άλλου, αν δεις τον άνθρωπο να συστρέφεται, να πάσχει, άλλοτε στον σταυρό κι άλλοτε χιλιόμετρα μακριά από αυτόν, η δυστυχία του άλλου σε σταματά. Αν διακρίνεις τη ζωή που χάνεται, που θάβεται, ενώ λίγο μακρύτερα απλώνεται ένα ξέφωτο από ζωές που δεν μυρίζονται τίποτα, που είναι τυφλωμένες από […]

Γιούλα, η αδερφή του Σταύρου Ζουμπουλάκη.



(Πρόλογος) … αν δεν έχεις δουλέψει σε εργοστάσιο, σε βιοτεχνία, σε συνεργείο, το κάτεργο των μηχανών σού είναι άγνωστο… αν δεν έχεις δουλέψει σε οικοδομή, τα γκρεμοτσακίσματα σού φαίνονται στατιστικά μεγέθη… αν δεν έχεις δουλέψει λάντζα, τα φαγάδικα σού φαίνονται ωραία βιτρίνα… αν δεν έχεις ξεσκατώσει ανήμπορους, τα νοσοκομεία σού φαίνονται άσε μη μπλέξεις… αν […]

Εγκατεστημένος.