Φ. Ντοστογιέφσκι – Έγκλημα και τιμωρία (Μέρος Δεύτερο, κεφ.5)

Λούζιν – Αν αγαπήσεις τον εαυτό σου, και τις δουλειές σου θα κάνεις όπως πρέπει, και τα ιμάτιά σου θα έχεις ακέραια. Η δε οικονομική θεωρία συμπληρώνει ότι όσο πιο πολλές είναι οι ιδιωτικές επιτυχίες στην κοινωνία και, άρα, τα ολόκληρα ιμάτια, ούτως ειπείν, τόσο περισσότερες θα είναι γι’ αυτή οι σταθερές βάσεις και τόσο περισσότερο θα ισχυροποιείται η κοινή υπόθεση. Επομένως, εξασφαλίζοντας αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό μου εξασφαλίζω αυτόματα και τους άλλους και συντελώ στο να πάρει ο πλησίον μου κάτι περισσότερο από ένα σκισμένο ιμάτιο, κι αυτό όχι χάρη στην ατομική, μεμονωμένη φιλανθρωπία, αλλά ως αποτέλεσμα της γενικής προόδου. Η ιδέα είναι απλή, αλλά, δυστυχώς, για υπερβολικά πολύ καιρό δεν μας περνούσε από το μυαλό, παρεμποδισμένη από τον ενθουσιασμό και τη φαντασιοπληξία, ενώ θα νόμιζες ότι δεν θα χρειαζόταν παρά λίγη οξύνοια για να το καταλάβουμε αυτό…

Ραζουμίχιν – Συγγνώμη, ούτε εγώ είμαι οξύνους γι’ αυτό ας το αφήσουμε. Εγώ άρχισα την κουβέντα με κάποιο σκοπό, διαφορετικά όλη αυτή η αυτοπαρηγορητική φλυαρία, όλες αυτές οι ασταμάτητες, ακατάπαυστες κοινοτοπίες, κι όλο τα ίδια και τα ίδια, τα βαρέθηκα τόσο μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, που, μα το Θεό, κοκκινίζω, όταν και άλλοι, όχι μόνον εγώ, τις λένε παρουσία μου.(…) Τώρα θα ήθελα μόνο να μάθω ποιός είστε, διότι, ξέρετε, το τελευταίο διάστημα στην κοινή υπόθεση χώθηκαν πολλοί και διαφορετικοί επιτήδειοι, και διαστρέβλωσαν προς το συμφέρον τους όλα όσα άγγιξαν, σε βαθμό που χαντάκωσαν κατηγορηματικά την όλη υπόθεση. Αρκετά, λοιπόν!

 

Μοίρασέ το:Share on Facebook9Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...