ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

 

Πιέρ Πάολο Παζολίνι : Ποίηση Σε Σχήμα Τριαντάφυλλου

Εκδόσεις : Τυπωθήτω

 

Γυρνούσα από την Βία Πορτουένσε. Άφησα

(με το μυαλό ξεκάθαρο,μέσα στην παραζάλη των άλλων

απο την γιορτή,εχθρική για μένα πάντα, δίχως φως,

 

 

αρνούμαι ακόμα κι αυτό που μου μένει)

το αυτοκίνητο στον ήλιο που τον εξουσίαζε το σούρουπο,

σ’ένα ξεφτισμένο πεζοδρόμιο,στη θλιβερή

 

 

αναμπουμπούλα μιας περιφερειακής αφετηρίας.

Η ατμόσφαιρα γλυκιά και κόσμος τεμπέλιαζε,

σαν μέσα σε μια μουντή μιζέρια από ανθρώπους

 

 

βαλμένους σαν τους φράχτες γύρω από ένα μπαρ:

ήταν ένας άχρωμος τοίχος που χανόταν μπροστά

στην ανείπωτη θέα του ήλιο,χαλάσματα,θεμέλια…

 

 

Γύρω από κείνα τα τραπέζια,ήσαν πρόσωπα

που το σούρουπο,ακόμα ζεστό,τα κανε να μοιάζουν

σχεδόν πνεύματα: μανάδες με το καταπιεσμένο τους πάθος

 

 

-θυγατέρες,με ρούχα που μέσα τους η καρδιά

κρατούσε σφιχτά την εύθυμη αστική φτώχεια

-γείτονες..Γενικά όποιος μπορούσε

 

 

να επιτρέψει στον εαυτό του το έξοδο μίας χαράς,

εκεί όπου ο μακρινός τους συνοικισμός

αναπαράγει τα μεγάλα κέντρα μιας πολιτείας.

 

 

Απόσπασμα από το ποίημα “Ο Διωγμός”

Ο Παζολίνι ήταν ένας από τους “καταραμένους” ποιητές του σινεμά.Αν το καλοσκεφτεί κανείς κάθε του ταινία ήταν και ένα ποίημα,ένα ποίημα που έβγαζε προκλητικά τη γλώσσα στον όποιο σινε-καθωσπρεπισμό,στην όποια αστική και καθολική “ηθική”.Τον χαρακτήρισαν “προκλητικό”, ήταν, τον είπαν “δήθεν”,μάλλον όλοι όσοι διαφωνούσαν με την αισθητική του αλλά όλοι συμφωνούσαν πως αν μη τι άλλο ήταν τολμηρός.

Ίσως δεν έχει τόση σημασία αν εκτιμάει κανείς όλες του τις ταινίες,αυτό που έχει σημασία είναι πως ο Παζολίνι δεν συμβιβάστηκε ποτέ κι έβγαλε τις όποιες καλλιτεχνικές του εμμονές στην οθόνη.

Με δυο λόγια ήταν αληθινός,δεν προσπάθησε να πουλήσει “κουλτούρα”.Αν μάλιστα διαβάζοντας κανείς το Ποίηση Σε Σχήμα Τριαντάφυλλου και φέρνοντας ταυτόχρονα στο μυαλό του κάποια φιλμς του Ιταλού δημιουργού τότε ίσως καταλάβει καλύτερα τον παράξενο κόσμο της κάμεράς του.

Πολύ καλή μεταφραστική δουλειά από τον Ανδρέα Ριζιώτη και μια καταπληκτική εισαγωγή απο τον Στέφανο Ροζάνη.

Ναι,ο Παζολίνι τελικά ήταν μόνο ποιητής απλά ευτύχησε ο ίδιος να μπορέσει να δώσει εικόνα στα ποιήματα του.

 

Μοίρασέ το:Share on Facebook8Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...