Τι έκανες στο Σύνταγμα;

Τι έκανες στο Σύνταγμα;Όταν ήμουν μικρή απ’ όλες τις γιορτές του σχολείου λάτρευα αυτή του Πολυτεχνείου. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ήταν κοντά στην χρονιά της γέννησης μου και ήξερα πως οι άνθρωποι γύρω μου- γονείς, θείοι, δάσκαλοι, γείτονες –  είχαν ζήσει αυτό το κομμάτι της ιστορίας  όταν ήταν νέοι και μπορούσαν να μου πουν τα γεγονότα από πρώτο χέρι και όχι από τα βιβλία όπως για την 25η Μαρτίου ή την 28η Οκτωβρίου. Έτσι κι εγώ ρωτούσα επίμονα όταν έφτανε η 17η  Νοέμβρη όλους όσους ήξερα να μου πουν για εκείνη τη μέρα. Όλοι απέφευγαν την ερώτηση μου και έλεγαν κάτι μισόλογα που ποτέ μου δεν είχα καταλάβει. Έτσι στο μυαλό μου θεώρησα πως εκείνοι που ήταν στο Πολυτεχνείο ήταν υπεράνθρωποι, υπερβολικά γενναίοι και με ατσαλένια δύναμη…

Θυμάμαι το 1989 όταν γινόταν τα γεγονότα της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου και της κατάρρευσης του Ανατολικού Μπλοκ, ένας καθηγητής μας (ο οποίος μας έμαθε να αγαπάμε την ποίηση, μας είπε τι έγινε στο πολυτεχνείο και μας έμαθε πως η λογοτεχνία δεν είναι βαρετό μάθημα- γιατί υπάρχουν και τέτοιοι καθηγητές και αξίζουν ένα καλύτερο μισθό-) μας έλεγε εκείνες τις μέρες να παρακολουθούμε τα γεγονότα γιατί γραφόταν ιστορία … «Δε θα συμβεί πολλές φορές στη ζωή σου να γράφεται κάποιο κομμάτι ιστορίας» έλεγε. Ακολούθησα τη συμβουλή του… Και από τότε προσπαθώ να ζυγίσω τις καταστάσεις γύρω μου.

Όταν ξεκίνησε όλη η ιστορία με τα Μνημόνια και το ΔΝΤ είπα μέσα μου- καθώς θυμήθηκα τα λόγια του δασκάλου μου – πως εδώ γράφεται ένα κομμάτι ιστορίας  και έπρεπε να αποφασίσω τη στάση που θα κρατήσω απέναντι στα όσα συμβαίνουν. Υποψιάστηκα πως τα μνημόνια θα ήταν καταστροφικά για τη χώρα μου και έτσι ξεκίνησα να πηγαίνω στις πορείες, να παίρνω μέρος στις συνελεύσεις στο  κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος, να ενημερώνομαι όσο μπορώ περισσότερο για το τι είναι αυτά τα Μνημόνια και πως θα επηρεάσουν την ζωή μας.

Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο για τους περισσότερους ανθρώπους γύρω μου. Πάντα είχαν μια καλή δικαιολογία για να μην αντισταθούν. Δεν έκαναν απεργία γιατί θα τους έκοβαν λεφτά από το μισθό,  δεν κατέβαιναν στις πορείες γιατί πότε ήταν κουρασμένοι, πότε είχαν κάτι άλλο να κάνουν και το πιο συνηθισμένο…  γιατί δεν είχε νόημα και… Ωχ αδελφέ!

Όταν οι πορείες στο Σύνταγμα έμοιαζαν με πεδίο μάχης- και καλύτερα από όλους το ξέρουμε όσοι ήμασταν εκεί και όχι όσοι απλώς πόσταραν φωτογραφίες στο facebook  χωρίς να κάνουν τον κόπο να περάσουν μια βόλτα- θυμάμαι να ετοιμάζομαι να πάω στο Σύνταγμα λες και πάω σε μάχη: μάσκα, μαλόξ, καπέλο, γυαλιά, τσάντα πλάτης, αθλητικά παπούτσια … 29/06/2012. Στο Σύνταγμα ήταν εφιαλτικά. Θυμάμαι όμως καθώς πήγαινα και καθώς γυρνούσα, πως  κόσμος καθόταν στις καφετέριες και έπινε τον καφέ του σα να μη συμβαίνει τίποτα. Θυμάμαι εκείνη τη μέρα, κάποια στιγμή μέσα στον πανικό βρήκαμε μια παρέα ηλικιωμένων, με μάσκες και μαλόξ , τόσο φοβισμένους που δε θα το ξεχάσω ποτέ. Προσέξτε παιδιά είναι δολοφόνοι, μας είπε ένας κύριος από την παρέα.  Και σκέφτηκα πως αυτός ο κύριος, γύρω στα 70, είχε κάθε δικαιολογία να μην είναι εκείνη τη μέρα στο Σύνταγμα, όμως ήταν! Δεν χρησιμοποίησε δικαιολογίες για να απέχει από μια διαμαρτυρία που είχε χρέος απέναντι στα παιδία του να κάνει.

Ξέρω πως αυτός ο κύριος θα είναι και στην ΕΡΤ και όσοι ήμασταν στο Σύνταγμα θα είμαστε και στην ΕΡΤ… Οι άλλοι, που πάντα  έχουν  μια καλή δικαιολογία να απέχουν από την ιστορία, που  αφήνουν τους άλλους να ξελασπώσουν για χάρη τους και ένα ωχ αδελφέ πάντα κολλημένο στα χείλη τους, θα αρκεστούν να κάνουν κριτική , να το παίζουν ειδήμονες και να ποστάρουν φωτογραφίες στο facebook… και ας μη ξέρουν τι θα απαντήσουν στα παιδιά τους όταν θα τους ρωτήσουν αύριο μεθαύριο τι έκαναν στο Σύνταγμα ή στην ΕΡΤ; Γιατί τότε η δικαιολογία «Ωχ αδερφέ» ή « ήμουν κουρασμένος» θα είναι τόσο, μα τόσο γελοία…

 Τώρα ξέρω πως την ιστορία δεν την γράφουν υπερήρωες, ούτε άνθρωποι υπερβολικά γενναίοι. Την ιστορία τη γράφουμε εσύ κι εγώ, την ιστορία τη γράφουν απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Η ιστορία γράφεται από ανθρώπους που είναι υπερβολικά υπεύθυνοι, για να βρουν μια δικαιολογία να απέχουν. Για να θυμίσω αυτό που έγραψε ο Καζαντζάκης στην «Ασκητική»

Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω

Μοίρασέ το:Share on Facebook47Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...

  • Anastasia Tsiotska

    Πολύ ωραίο κείμενο, Φωτεινή!

    • Fotini

      Ευχαριστώ πολύ!

  • Sotiris

    Καλό. Θα προβληματίσει αρκετούς!