Σπύρος Γραμμένος: δεν έχω τατού!

spiros grammenosΓράφει η Αναστασία Τσιότσκα

Όταν η ηλικία χτυπήσει θερμοκρασία πυρετού (γκουχ γκουχ! καλή ώρα…) η μνήμη αδυνατίζει κι ως εκ τούτου θα αναφερθώ στα γεγονότα σε αδρές γραμμές. Τον Σπύρο τον γνώριζα φυσιογνωμικά από χρόνια: εκείνος θαμώνας στο Θυμωμένο Πορτραίτο, εγώ «της γειτονιάς» επίσης, συναντιόμαστε εκεί συχνά πυκνά, χωρίς να έχουμε ανταλλάξει ποτέ κουβέντα. Πώς από  θαμώνας εξελίχθηκε στον πλέον αγαπημένο καλλιτέχνη των φίλων του Πορτραίτου μυρωδιά δεν πήρα. Μόνο λίγο καιρό πριν φύγει για να αναζητήσει την τύχη του στην πρωτεύουσα συνειδητοποίησα πόσο αγαπητός ήταν στο νεανικό ροκ κοινό της μικρής μας πόλης, χάρη στις συχνές θετικές αναφορές στο πρόσωπό του και τη δουλειά του από διάφορους φίλους και γνωστούς.

Πρόπερσι το καλοκαίρι, έφτασα καθυστερημένη (σπάνια μου συμβαίνει!) στο  ακουστικό λάιβ του στην αυλή του Πορτραίτου. Κοντοστάθηκα αμήχανη στην αυλόπορτα εκθέτοντας εαυτόν στη θέα καλλιτέχνη και κοινού και πριν καλά- καλά συνηθίσουν τα μάτια μου (τον υπερμετρωπικό αστιγματισμό μου μέσα!) τα ρομαντικά, πηχτά (πουτάνα κρίση!) σκοτάδια της αυλής, ο showman ζήτησε ευγενέστατα την άδειά μου να συνεχίσει το πρόγραμμά του, βάζοντάς με να συμπρωταγωνιστήσω στην παράστασή του. Α ρε Πανούση, σκότωμα που θέλεις! σκέφτηκα, «παρακαλώ, συνεχίστε!» απάντησα και ευτυχώς  ο  Σάμι ύψωσε το χέρι του και με προσκάλεσε να καθίσω δίπλα του, στη μοναδική κενή καρέκλα του… μαγαζιού. Τον Σάμι από τότε τον αγάπησα (και) για την καλοσύνη του, το ίδιο και τον Σπύρο στο βλέμμα του οποίου διέκρινα από το πρώτο λεπτό, αυτή τη μία και μοναδική φορά που τον παρακολούθησα μέχρι και σήμερα, τη σπίθα ενός ανήσυχου και δημιουργικού πνεύματος και τη στόφα γνήσιου καλλιτέχνη. Κοινωνική και πολιτική σάτιρα, αυτοσαρκασμός, χιούμορ, όμορφα τραγουδάκια (τραγουδάκια; χεχεχε!) και όλα αυτά με περισσή ειλικρίνεια και σοβαρότητα, καθώς και αξιοσημείωτη αμεσότητα στην επικοινωνία με το κοινό του, έτσι ώστε στο  τέλος ο θεατής να φεύγει με τη βεβαιότητα ότι κάτι πολύ καλό συνέβη στη ζωή του.

Ποιος είναι ο Σπύρος Γραμμένος; Στο (παλιό) βιογραφικό του σημείωμα στον προσωπικό του ιστότοπο διαβάζω: «Ο Σπυρίδωνας Γραμμένος γεννήθηκε το 1980 μια μελαγχολική μέρα, κάτι που επηρέασε μάλλον την περαιτέρω πορεία του, πήγε σχολείο, στρατό και καθόλου πανεπιστήμιο κάτι που μάλλον επηρέασε την περαιτέρω πορεία του. Ερωτεύτηκε καμιά 40αρια γκόμενες που σίγουρα επηρέασαν την περαιτέρω πορεία του. Άμα έχει τις μαύρες του γράφει τραγουδάκια για ανεκπλήρωτους έρωτες και μπαλάντες για την αβεβαιότητα του χάισενμπεργκ. Στο ενεργητικό του έχει 7 αποτυχημένες προσπάθειες για δίαιτα, 4 προσωπικούς δίσκους (αλλά πολύ προσωπικούς), έναν δημοσίας χρήσης με τίτλο ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΑ ΤΙΡΑΝΤΑ που κυκλοφόρησε τον Μάη του 2010 και δεν θα τον βρείτε πουθενά, ένα σουξέ (το 4) και ένα μοτοσακό. Λατρεύει τη σπανακόπιτα της μαμάς του!. Είναι 100 κιλά, οφιούχος και ταιριάζει με τις ψηλές σκορπίνες. Τον συνόδευαν μουσικά οι ρηξικέλευθοι Meatballmakers μέχρι που τον έδιωξαν και πλέον είναι ελεύθερος (single)!»

Με αφορμή τη σημερινή του εμφάνιση (πού αλλού;) στο Θυμωμένο Πορτραίτο, άδραξα την ευκαιρία να τον ρωτήσω κι εκείνος δεν έχασε την ευκαιρία (ευχαριστώ, Κωνσταντίνε!)  να μου απαντήσει και φυσικά δεν παρέλειψε α) να είναι σοβαρός, όπως πάντα β) να προβεί σε αποκλειστικές αποκαλύψεις…

«Όταν το λέω αυτό με λένε τρελό, αλλά πιστεύω πως οι λέξεις υπάρχουν από πάντα στο «αέρα» και απλά βρίσκουν αυτόν που κάθεται μπροστά στη λευκή σελίδα και την κοιτάει σαν χάνος! Γράφονται και μπαίνουν στη σειρά που θέλουν! Το μόνο που σου αφήνουν να διαλέξεις είναι το αν και τη στιγμή που θα τις αφήσεις να φύγουν από σένα!»

Ερ.: “Έχω τόσα νεύρα με όσα συμβαίνουν, που μου έρχεται να γράψω ένα σκυλάδικο!” έγραψες (χαριτολογώντας;) πρόσφατα στο twitter. Θες να μου αναπτύξεις λίγο τη σκέψη σου;

Απ.: Δε θα ήθελες δηλαδή να σου παίξω το σκυλάδικο; Να δεις την πραγματική ανάπτυξη δηλαδή! (γέλιααααααααα)

Ερ.: «Μαμά, μπαμπά είμαι κουκουλοφόρος» είναι ένας στίχος σου, «Κάνουν πάρτι τα κωλόπαιδα» ένας άλλος. Τι σκέφτεσαι στο άκουσμά τους τώρα που έχουν φύγει από σένα οι στίχοι αυτοί κι έχουν αυτονομηθεί; Τους αισθάνεσαι το ίδιο κοντινούς σε σένα ή κάποιος από τους δυο σε εκφράζει περισσότερο την τρέχουσα περίοδο και γιατί;

Απ.: Όταν το λέω αυτό με λένε τρελό, αλλά πιστεύω πως οι λέξεις υπάρχουν από πάντα στο «αέρα» και απλά βρίσκουν αυτόν που κάθεται μπροστά στη λευκή σελίδα και την κοιτάει σαν χάνος! Γράφονται και μπαίνουν στη σειρά που θέλουν! Το μόνο που σου αφήνουν να διαλέξεις είναι το αν και τη στιγμή που θα τις αφήσεις να φύγουν από σένα!

Ερ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ σου με γενικό τίτλο «σι-ντί γραμμένος». Το πρώτο θυμίζω στους αναγνώστες μας λεγόταν «λίγο μετά τα τιράντα». Η δουλειά σου διατίθεται δωρεάν από τον προσωπικό σου ιστότοπο. Πώς βιοπορίζεσαι και πώς επηρεάζεται η δημιουργικότητά σου τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά από την καθημερινότητά σου;

Απ.: Οι ζωντανές εμφανίσεις είναι αυτό που βοηθάει πλέον όσους ασχολούνται με τέτοιες δουλειές! Στο www.spirosgrammenos.gr μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν και τους δύο δίσκους και μέσω pay pal να αφήσεις ότι θες στο καπέλο που είναι πάνω δεξιά! Δημιουργικά με επηρεάζουν μόνο όσα συμβαίνουν γύρω μου(βλ. πρώτη ερώτηση)!

Ερ.: Τι έχεις αποκομίσει από την μετακόμισή σου στην Αθήνα ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης; Θεωρείς ότι έχεις ωφεληθεί και από τι συγκεκριμένα; Σου λείπουν τα Γιάννενα;

Απ.: Μου λείπουν οι μέρες που στα Γιάννενα έχει ήλιο! αυτό!

Ερ.: Ας μιλήσουμε για βιβλία και διάβασμα. Διαβάζεις γενικά; Τι σου αρέσει να διαβάζεις; Τι διαβάζεις τώρα;

Απ.: Πάντα διαβάζω, δυο ή τρία βιβλία μαζί. Επιλεκτικά διαβάζω ότι πέσει στα χέρια μου. Ένα καταπληκτικό βιβλίο που διάβασα τελευταία είναι το «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»του Δημήτρη Σωτάκη. Αυτή τη στιγμή διαβάζω την «Ανθολογία του Ρίτσου» και ταυτόχρονα, σχεδόν κάθε μέρα διαβάζω το «Η νύχτα των Ινδιάνων» που είναι η απάντηση του αρχηγού των Ινδιάνων Σιάτλ προς τον πρόεδρο της ΗΠΑ Φραγκλίνο Πήρς όταν του ζήτησε να πουλήσει στην κυβέρνηση τη γη του! είναι μόνο 15 σελίδες, αλλά είναι 15 τεράστιες σε νόημα σελίδες!

Ερ.: Θες να μου πεις για τα μουσικά σου ακούσματα; Ποιοι δημιουργοί θεωρείς ότι έχουν επιδράσει στην καλλιτεχνική σου διαδρομή;

Απ.: Νομίζω είναι η πιο δύσκολη ερώτηση! Ο Βασίλης Νικολαΐδης; Ο Άσιμος; Ο Πανούσης; Ο Αττίκ; Ο Μηλιώκας; Ο Σουρής; ο Λογό; Δεν ξέρω! Αυτά ήταν κάποια από τα ακούσματά μου!

Το τι με έχει επηρεάσει μπορεί να το κρίνει καλύτερα ο ακροατής!

Ερ.: Φημολογείται ότι είσαι ο καλύτερος τραγουδιστής στην Ελλάδα (τουλάχιστον). Καλλιτέχνης γεννιέσαι ή γίνεσαι; Πόσο σκληρά θεωρείς ότι έχεις δουλέψει/δουλεύεις προκειμένου να επικοινωνήσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το ταλέντο σου και τις ανησυχίες σου στο κοινό σου;

Απ.: Θα με κάνεις να περιαυτολογήσω και δε θέλω(το κάνω σε όλη την υπόλοιπη  συνέντευξη)!!!

Ερ.: «Λάιβ ή γκιγκ ή ζωντανά» στο Θυμωμένο Πορτραίτο και σήμερα. Μου δίνεις την εντύπωση ότι διαρκώς επιστρέφεις σ’ αυτό. Τι σημαίνει για σένα ο συγκεκριμένος χώρος;

Απ.: Το Πορτραίτο είναι ο χώρος που ξεκίνησα ουσιαστικά αυτό το συγκεκριμένο πράγμα που κάνω. Είναι…το σπίτι μου; Έχω ζήσει πολλά χρόνια εκεί μέσα!

Ερ.: Τι θα απαντούσες σε μια θαυμάστριά σου που θα σου ζητούσε να τις δείξεις τα τατού σου; Αν σου ζητούσε τις τιράντες σου;

Απ.: Δεν έχω τατού! Αν μου ζητούσε κάποιος τις τιράντες μου που τις είχε πραγματικά ανάγκη θα του τις έδινα ευχαρίστως!

Σχετικοί σύνδεσμοι:

http://spirosgrammenos.gr/

http://www.youtube.com/user/spirosgrammenos?feature=watch

 

 

Μοίρασέ το:Share on Facebook53Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...