Πατρική κληρονομιά

Να το ξεκαθαρίσω από την αρχή: Ο Roth δεν είναι από τους αγαπημένους μου. Δεν μου ταιριάζει. Τον θεωρώ επιδειξία της γραφής, και όχι μόνο. Αλλά, αν αριθμήσω τα βραβεία που έχει αποσπάσει -και μάλιστα από πολύ σοβαρούς φορείς της παγκόσμιας λογοτεχνικής παραγωγής-, τότε μάλλον εγώ κάπου έχω κάνει λάθος. Περί ορέξεως, θα μου πείτε. Πάντως, ομολογώ πως έχω διαβάσει πολλά από τα έργα του, θέλετε από διάθεση μαστιγώματος, θέλετε από την καλή διάθεση της μιας ακόμα ευκαιρίας που ποτέ δεν ερχόταν…
Με την ίδια καλή διάθεση αγόρασα την Πατρική κληρονομιά. Το εν λόγω βιβλίο είχε εκδοθεί στο παρελθόν από τις εκδόσεις Χατζηνικολή, και τώρα από τις εκδόσεις Πόλις (2012) σε μετάφραση του Τάκη Κίρκη και επιμέλεια της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου. Στο οπισθόφυλλο, πέρα από τη μικρή περίληψη, υπάρχουν και μικρές βιβλιοκριτικές ικανές να αποτρέψουν την αγορά παρά να τη βοηθήσουν, καθώς πάντα μου προκαλούσε δυσφορία αυτή η εκβιαστική σχεδόν διαφήμηση. Ωστόσο με το παρόν βιβλίο πολλά αλλάζουν!
Εξηγούμαι καλύτερα: Ο Roth αγγίζει ένα θέμα πάρα πολύ ανθρώπινο, αυτό της σχέσης του αγοριού με τον πατέρα του. Και το κάνει μάλιστα με τον πιο άμεσο τρόπο, καθώς πρόκειται για το δικό του πατέρα, που βρίσκεται σε μεγάλη ηλικία, ογδονταεξάχρονος πια, μπροστά σε μια τραγική αποκάλυψη, αφού οι γιατροί τού διέγνωσαν όγκο στο κεφάλι. Ο συγγραφέας παρακολουθεί τον πατέρα του σε όλη αυτή τη σταδιακή πορεία προς την έξοδο, του παραστέκεται, τον φροντίζει γεμάτος αγάπη, τρόμο και αγωνία σε όλα τα στάδια αυτής της δοκιμασίας. Παράλληλα προσπαθεί να αναδιατάξει όλες τις παιδικές του μνήμες, τότε που ο πατέρας του φάνταζε σαν τον ανίκητο ήρωα των αμερικάνικων κόμικς. Μέσα από αριστοτεχνικές αφηγήσεις, που μάταια τόσα χρόνια μοχθούσα να ανακαλύψω στο έργο και που εδώ προσφέρει απλόχερα, ο Roth αφηγείται με ζωντάνια και χιούμορ  αυτή τη δύσκολη σχέση την οποια όλοι οι άρρενες έχουμε με τον δικό μας πατέρα. Κι εδώ βρίσκεται και η προοπτική του βιβλίου: να αναδιατάξουμε κι εμείς τις δικές μας παιδικές μνήμες, να αφηγηθούμε πρώτα σ’ εμάς τους ίδιους τη σχέση μας με την πατρική παρουσία και, τελικά, να την εξομολογηθούμε στον δικό μας πατέρα. Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαία η τελευταία φράση του βιβλίου: «Να μην ξεχνάς τίποτα».

Μοίρασέ το:Share on Facebook10Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...