ο ανοιχτόμυαλος Θεόκλητος

«Κοιμήθηκε» ή πέθανε το ίδιο και το αυτό είναι. Για τον θεόκλητο μιλάω που έκλεισε ο βιολογικός του κύκλος και η εν ζωή παρουσία του.  Αν υπάρχει θεός, διάολος, παράδεισος και κόλαση θα κριθεί, όπως και όλοι μας, για το εάν και κατά πόσο έκανε καλύτερο αυτό τον κόσμο, τον εαυτό του, αν και κατά πόσο γεύτηκε το «θείο έρωτα» και όχι μόνο τον ανθρώπινο. Και όταν έρθει το τέλος και επιστρέψει ο μεσσίας θα κριθεί, όπως και όλοι μας.   Αν πάλι δεν υπάρχει  θεός και πάλι θα κριθεί, από το δικαστήριο της ιστορίας, για τα ίδια ακριβώς πράγματα.  Για το αν βοήθησε τον συνάνθρωπο του, για το εάν έμαθε κάτι από την ζωή του, ή αν ένιωσε και κατάλαβε τι σημαίνει αγάπη. ελευθερία δικαιοσύνη.

 

Δεν μπορώ να το κρίνω, δεν τον γνώριζα προσωπικά, παρόλο που χω μια γενικότερη εικόνα. Σε γενικές γραμμές μου φαίνονταν ένας έξυπνος ανοικτόμυαλος  άνθρωπος, δίχως να προβάλει ή να μετράει τα πράγματα με τους δογματισμούς της θρησκείας, όπως έκαναν ή κάνουν άλλοι ιεράρχες. Σε τέτοιο βαθμό που έδειχνε έναν «ποιμένα»  που παραήταν κοσμικός που το μυαλό του το είχε στα εγκόσμια παρά στο απέκεινα.  Κάτι που προκαλούσε και κόλαζε τις πλέον συντηρητικές δυνάμεις της ορθοδοξίας. Μόνο που ήταν και είναι κομμάτι δύσκολο να τα βάλεις  με την πιο πλούσιο μητρόπολη της Ελλάδος,  με αποτέλεσμα ο μητροπολίτης της να είναι μέλος του ΔΣ της Εθνικής Τράπεζας.

Και να λοιπόν που σε αυτό το σημείο μπαίνουμε στο ζουμί της υπόθεσης. Ο Θεόκλητος σε μια ανθρώπινη κοινωνική κλίμακα θα κριθεί στο κατά πόσο έπιασαν τόπο αυτά τα χρήματα. Όχι στο να κάνει πλουσιότερη την μητρόπολη Ιωαννίνων, αλλά στο αν και κατά πόσο βοήθησαν στο να αντιμετωπιστεί η φτώχεια και η δυστυχία.  Και σε αυτό το σημείο υπάρχουν απόψεις και απόψεις. Και μάλλον δεν έκανε όσα μπορούσε στο να βοηθήσει το πλησίον του.

Προσωπικά δεν εμπιστεύομαι την καλοσύνη και την αγιότητα κανενός ανθρώπου, ειδικότερα, σε αυτό τον κόσμο της καθολικής παρακμής, έστω και αν αυτός ο άνθρωπος είναι μητροπολίτης. Εμπιστεύομαι τον  δημοκρατικό λαϊκό έλεγχο από τα ίδια τα συμβούλια των εργαζόμενων που έχουν την εξουσία και τον πλούτο στα χέρια τους, άρα και την περιουσία της εκκλησίας. Προσωπικά θα μου ήταν πιο ελκυστική μια υλικά φτωχή, αλλά πλούσια πνευματικά εκκλησία, όπως θα την ήθελε και ο Άγιος Φραγκίσκος ή όπως θα το ήθελαν οι επαναστατικές χριστιανικές σέχτες του μεσαίωνα.

Δημήτρης Αργυρός- υποψήφιος με την Αριστερή Παρέμβαση στα Γιάννενα για την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή

Μοίρασέ το:Share on Facebook27Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...