οι Βάκχες του Σάκη

Tο ΕΗΜ γεμάτο- στην συντριπτική του πλειοψηφία από γυναικεία βλέμματα- που ήρθαν για να απολαύσουν τον  Σάκη, συγνώμη, τον θεό Διόνυσο ήθελα να πω. Τον θεό που ενανθρωπίζεται(πριν από το Ιησού και τον Μίθρα)  για να επιβάλει την  οργιαστική λατρεία του στην  αρχαία Θήβα. Ερχόμενος σε σύγκρουση με το γυμνό πνεύμα της κρατικής εξουσίας του Πενθέα που βλέπει στο Διόνυσο μια διασάλευση των κοινωνικών και κρατικών ηθών, μια απελευθέρωση των ενστίκτων, των παθών και των γυναικών.

Ο μύθος  βάζει τις μαινάδες-  με την μητέρα του Πενθέα σε πρωταγωνιστικό ρόλο- εκστασιασμένες να κατασπαράσσουν τον Πενθέα. Στην συνέχεια η σοφή εξουσία του Κάδμου(που πολιτικάντικα είχε συνταχθεί με την λατρεία του Διόνυσου) την κάνει να συνειδητοποιήσει  το έγκλημα που διέπραξε. Και κατά αυτόν τον τρόπο έρχεται η λύτρωση. Έτσι με αυτό τον βίαιο και σκληρό τρόπο ο θεός Διόνυσος επιβάλει την οργιαστική θρησκεία/ εξουσία του.

Την εξουσία των εξεγερμένων μαζών, των βαρβάρων  ηθών, την εξουσία των «από τα κάτω». Δίχως την οργιαστική λαϊκή- βάρβαρη θρησκεία του Διόνυσου είναι αμφίβολο αν υπήρχε η αρχαία  δημοκρατία και η  τραγωδία. Αυτή η  αρχαία έκφραση της δικτατορίας του προλεταριάτου, όπως έγραφε και ο Κώστας Παπαϊωάννου στο βιβλίο του μάζα και ιστορία.

Για την παράσταση λίγα μπορούμε να πούμε, με τα χωρικά και το Σάκη να κλέβουν την παράσταση και το κείμενο πάρα τον ηθελημένα  διδακτισμό του, να χάνεται ανάμεσα στις  διονυσιακές κραυγές του χορού και στον ημίγυμνο Σάκη. Ο Σάκης μπορεί να γέμισε το θέατρο,  αλλά η τραγωδία μάλλον χάθηκε.

Ο «θεός» Σάκης Ρουβάς- ένας σύγχρονος αποπνευματοποιημένος θεός Διόνυσος – γνήσιο εμπορευματικό προϊόν μιας εποχής, δίχως ψυχή και δίχως πνεύμα, όπως θα έγραφε και κάποιος παλαιός, λατρεύτηκε για μια ακόμη φορά μέσα από το κείμενο του Ευριπίδη. Σε μια παράσταση ραμμένη στα μέτρα του ποπ ειδώλου. Είπαμε, πως αλλιώς και σε περίοδο κρίσης θα γέμιζε το θέατρο…!!!!!

Ο Σάκης Ρουβάς ξέρει με τέχνη να πλασάρει τον εαυτό- προϊόν του. Σε αυτό που κάνει είναι καλός και ξεσηκώνει τα πλήθη των «ρουβίτσων» που ονειρεύονται να ακουμπήσουν το καλλίγραμμο κορμί του. Ή να βγάλουν μια φωτογραφία, δεν πρόλαβε να βγει στην σκηνή, ανάμεσα στις Βακχες και το ΕΗΜ κάλυψαν οι ήχοι των φωτογραφικών μηχανών, παρόλο που είχε απαγορευτεί η φωτογράφηση. Σκεφτείτε και να μην υπήρχε και η απαγόρευση.

Μαγκιά του, η εποχή μας πάσχει από είδωλα και πρότυπα, όπως πάσχει και από πνεύμα, ψυχή, αναστοχασμό και έρωτα.Ναι αυτό τον οργιώδη απόλυτο έρωτα του Διόνυσου που σε φτάνει στα όρια σου, που σε οδηγεί να βγεις έξω από τον εαυτό σου, να συναντήσεις τις μύχιες, απαγορευμένες  πλευρές σου, αυτές τις πλευρές  που ούτε καν  φαντάζεσαι πως τις έχεις.

Αυτό που λείπει είναι  ένα  πραγματικό και όχι εικονικό και πορνογραφικό, δηλαδή εμπορευματικό, διονυσιακό πνεύμα. Που στην συνέχεια θα συναντήσει την άρνηση του, την πλούσια άρνηση του, δηλαδή τον Απόλλωνα. Ναι λείπει το αρχαίο Ελληνικό τραγικό πνεύμα,  η ενότητα Διόνυσου-Απόλλωνα.

Για αυτή την ενότητα που μίλησε και ο Νίτσε και που χάθηκε στα ερείπια του καιρού μας, στο μηδενισμό και στην κοινωνία  των εμπορευματικών ομοιωμάτων. Ναι κάθε εποχή έχει και τις μαινάδες και Βάκχες που τις πρέπει. Και οι «ρουβίτσες» με την κραυγή Σακηηηή είναι οι  Βάκχες και οι μαινάδες της ξενέρωτης αντιερωτικής εποχής μας.

Όχι πως εχάθη το οργιαστικό διονυσιακό πνεύμα ολότελα. Εμφανίζεται -που και που- όταν η μάζα με τρόπο απόλυτα δημοκρατικό και επαναστατικό αποφασίζει να μιλήσει. ‘Όταν γκρεμίζει Βαστίλες, όταν κρεμάει αφεντικά και βασιλιάδες, όταν κάνει έρωτα στα οδοφράγματα, όταν καίει τράπεζες και τραπεζίτες. Ε σε αυτό το οργιαστικό επαναστατικό παιχνίδι ο Σάκης θα είναι  μάλλον απών, ελπίζω όχι οι «ρουβίτσες» του.

Δημήτρης Αργυρός

http://argiros.net/?p=5196

Μοίρασέ το:Share on Facebook13Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...