Μουσικοί της πόλης: Κώστας Δημητρίου

kostas dimitriou_ panagiotis douros

Γράφει η Αναστασία Τσιότσκα

Και να που ήρθε η αμήχανη στιγμή που χρειάζεται να προλογίσω τη συνέντευξη ενός πολύ αγαπημένου προσώπου. Κι είναι αμήχανη η στιγμή και η θέση μου γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να γράψω για αυτό από απόσταση και χωρίς συναισθηματισμούς κι ως εκ τούτου ελλοχεύει ο κίνδυνος της υπέρ του δέοντος έκθεσης στο εξεταστικό βλέμμα του αναγνώστη όχι μόνον της ζωής του προσώπου αλλά και της δικής μου. Ας μου καταλογιστεί ως αδυναμία ή ιδιοτέλεια, όπως και να ‘χει θα περιοριστώ να γράψω το εξής: ο Κώστας Δημητρίου είναι μουσικός, δάσκαλος αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Ένας άνθρωπος αφοσιωμένος  στη μουσική και τους μαθητές του. Ο λόγος σ’ εκείνον.

«Το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί- δεν τους κατηγορώ, γιατί λειτουργούν μέσα σε ένα σύστημα και αναγκάζονται ίσως να λειτουργήσουν με συγκεκριμένο τρόπο- δεν καθοδηγούν σωστά τα παιδιά ή τα καθοδηγούν βάσει της στενής λογικής που διέπει την κοινωνία μας, δηλαδή τα σπρώχνουν να κάνουν ένα επάγγελμα που «έχει λεφτά». Για μένα το επάγγελμα που θα ακολουθήσει ένας άνθρωπος, είναι αυτό που θα κάνει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Πιο σημαντικό είναι νομίζω να γυρνάει σπίτι του ευτυχισμένος.»

Ερ.: Πότε και πώς ασχολήθηκες με τα ντραμς; Τι μουσικές σπουδές έχεις κάνει;

Απ.: Ασχολήθηκα με τα ντραμς από την ηλικία των δεκαπέντε ετών περίπου. Πιο πριν έκανα κιθάρα- με είχαν στείλει με το ζόρι οι δικοί μου- και δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν θυμάμαι πώς άρχισα να ασχολούμαι με τα ντραμς (γέλια). Απλά, βρέθηκα πίσω από το σετ παρέα με τον φίλο μου τον Πέτρο (σ.σ. Βυζούκη) με τον οποίο παίζουμε ακόμη στους Fuzzy Nerds και ξεκινήσαμε την μπάντα. Νομίζω ότι η ανάγκη μου ήταν να συναναστραφώ με άλλους ανθρώπους και να παίξω μουσική και ακόμη το νιώθω αυτό. Ξεκινήσαμε αυτοδίδακτοι στην αρχή, δεν υπήρχαν τα μέσα ούτε και οι δυνατότητες στην πόλη εκείνη την εποχή. Προσπαθούσαμε μόνοι μας να παίξουμε ό, τι ακούγαμε ή  ό, τι καταλαβαίναμε τέλος πάντων από τις μουσικές που ακούγαμε.  Σιγά σιγά αποφάσισα να το κάνω πιο σοβαρά, πήγα σε ωδείο κι  έμαθα να διαβάζω μουσική. Μόλις τελείωσα το σχολείο πήγα στη Θεσσαλονίκη στη σχολή του Τάκη Μπάρμπα. Στη συνέχεια έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Κρατικό Ωδείο. Μετά βρέθηκα στην Αθήνα στη σχολή του Νίκου Τουλιάτου και κατόπιν έκανα δυο χρόνια ιδιαίτερα με τον Αλβέρτο Παναγιωτόπουλο. Επίσης, έκανα σπουδές για ένα τρίμηνο στο Λος Άντζελες, στο Musician Institute και πιο πρόσφατα φοίτησα στο Collective στη Νέα Υόρκη.

Ερ.: Διδάσκεις σε μουσικό εργαστήρι. Είναι η διδασκαλία ενός μουσικού οργάνου αμφίδρομη διαδικασία, διδάσκεσαι ή μόνο διδάσκεις; Μπορεί ο δάσκαλος να είναι και φίλος;

Απ.: Θεωρώ καταρχήν πάρα πολύ δύσκολο να διδάξεις ένα μουσικό όργανο και γι’ αυτό στο τέλος κάθε χρονιάς ανατροφοδοτώ τους τρόπους που χρησιμοποιώ. Μονίμως νιώθω ότι κάνω λάθη και ότι πρέπει να τα διορθώσω, δεν τελειώνει ποτέ αυτό.  Η διδασκαλία της μουσικής είναι αμφίδρομη διαδικασία, όπως και κάθε άλλη διδασκαλία και όσο περνούν τα χρόνια νομίζω ότι εγώ διδάσκομαι περισσότερο από τους μαθητές μου παρά εκείνοι από μένα και τους ευχαριστώ όλους γι’ αυτό, γιατί γίνομαι καλύτερος μουσικός, αλλά και δάσκαλος. Νομίζω ότι είναι αναγκαίο να είσαι φίλος με το μαθητή σου εντός κάποιων ορίων, τα  οποία όρια πρέπει να ξεκαθαρίσεις στο παιδί, γιατί πάνω από όλα είσαι δάσκαλος και είναι αυτή μια ευαίσθητη ισορροπία.

Ερ.: Είσαι δάσκαλος κι έχεις εργαστεί σε δημόσιο σχολείο. Θετική ή αρνητική εμπειρία η εκπαίδευση στη χώρα μας από τη θέση του εκπαιδευτικού;

Απ.: Έχω πάρα πολύ αρνητικές εμπειρίες, όχι γιατί μου έκανε κάποιος κάτι, αλλά γιατί έχω στο μυαλό μου πολύ διαφορετικά το πώς θα έπρεπε να είναι η δημόσια εκπαίδευση ιδιαίτερα σε αυτές τις μικρές ηλικίες. Θεωρώ, όσο  συνωμοσιολογικό κι αν ακούγεται αυτό, ότι όλα κινούνται βάσει σχεδίου με σκοπό να μην έχουμε σκεπτόμενους ανθρώπους. Αυτό τουλάχιστον είσπραξα εγώ κατά τη σύντομη θητεία μου στο σχολείο, από την ύλη που έπρεπε να διδάξω μέχρι και τη στάση των συναδέλφων μου, που δυστυχώς είχαν μπει σε ένα καλούπι δημοσιοϋπαλληλικό και έδειχναν να μην συνειδητοποιούν το μέγεθος  της παιδαγωγικής τους ευθύνης απέναντι στα παιδιά. Επειδή τυχαίνει να συναναστρέφομαι παιδιά από όλες τις βαθμίδες  της εκπαίδευσης και μιλάω μαζί τους, γίνομαι όλο και πιο δυστυχισμένος γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική εκπαίδευση στην Ελλάδα. Δεν δίνουμε βάση στα ταλέντα των παιδιών. Κάθε άνθρωπος έχει τις δυνατότητές του. Για μένα, εκπαίδευση είναι να πάρεις έναν άνθρωπο, να ανακαλύψεις τι μπορεί να κάνει καλά, να τον σπρώξεις να το κάνει και να του δείξεις το δρόμο να το κάνει όσο καλύτερα γίνεται. Δυστυχώς, τα περισσότερα παιδιά δεν βρίσκουν το δρόμο τους και δεν φταίνε σίγουρα τα ίδια. Το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί- δεν τους κατηγορώ, γιατί λειτουργούν μέσα σε ένα σύστημα και αναγκάζονται ίσως να λειτουργήσουν με συγκεκριμένο τρόπο- δεν καθοδηγούν σωστά τα παιδιά ή τα καθοδηγούν βάσει της στενής λογικής που διέπει την κοινωνία μας, δηλαδή τα σπρώχνουν να κάνουν ένα επάγγελμα που «έχει λεφτά». Για μένα το επάγγελμα που θα ακολουθήσει ένας άνθρωπος, είναι αυτό που θα κάνει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Πιο σημαντικό είναι νομίζω να γυρνάει σπίτι του ευτυχισμένος.

Ερ.: Στο παρελθόν εργαζόσουν ως μέλος ορχήστρας σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, τα γνωστά σε όλους μας «σκυλάδικα». Πέρα από τις όποιες οικονομικές απολαβές που είχες- συνήθως τα νυχτοκάματα ήταν υψηλά- θεωρείς ότι έχεις κερδίσει κάτι άλλο ως μουσικός από αυτή την εμπειρία;

Απ.: Όσο κι αν ακουστεί παράξενο, θεωρώ ότι έχω κερδίσει πολλά. Αυτό που έχω κερδίσει ως μουσικός και που μου χρησιμεύει και σήμερα και για όσο θα παραμένω ενεργός είναι το αντανακλαστικό του παταριού, δηλαδή το πώς αντιμετωπίζεις καταστάσεις μουσικές επάνω στο παίξιμο, γιατί στα μπουζούκια το παίξιμο εναλλάσσεται πολύ συχνά,  καθώς δεν υπάρχει πρόγραμμα, αλλά η διάθεση της στιγμής κι έτσι εξασκείς το αυτί και τα μουσικά αντανακλαστικά σου. Επίσης, με βοήθησε στη συνεργασία μου με τους άλλους ανθρώπους, δύσκολη υπόθεση σ’ αυτό το χώρο. Έμαθα ακόμη να γνωρίζω τους ανθρώπους καλύτερα, το πώς σκέφτονται, το πώς ενεργούν και μουσικά είχε και την πλάκα του. Γενικά, τη μουσική πάντα έτσι θέλω να την προσεγγίζω. Ήταν κάτι διαφορετικό, από το οποίο σίγουρα πήρα πράγματα και θέλω να κρατάω στη ζωή μου τα θετικά από ό, τι κάνω.

Ερ.: Γιατί να ασχοληθεί ένα παιδί ή ένας έφηβος με τη μουσική; Ποια είναι η εμπειρία σου με τους γονείς; Ενθαρρύνουν τα παιδιά τους ή αντιμάχονται την κλίση τους στη μουσική;

Απ.: Καταρχήν θεωρώ αν όχι απαραίτητο, σημαντικότατο τα νέα παιδιά και ειδικά οι έφηβοι να ασχοληθούν με τη μουσική ιδιαίτερα στη σημερινή κοινωνία που δεν έχουν τρόπους έκφρασης, που δεν τους επιτρέπει ο χρόνος τους και ο τρόπος ζωής τους να έχουν τρόπους έκφρασης, άρα η μουσική από μόνη της μπορεί να γίνει ένας δρόμος για να εκφραστούν, να συναναστραφούν με άλλα παιδιά με κοινά ενδιαφέροντα, να νιώσουν τη χαρά του να παίξουν και σε δεύτερο επίπεδο να επαινεθούν. Στη μουσική θα πάρεις και τον έπαινο, θα ζήσεις και την αποτυχία και θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις. Μπορεί το λάθος που θα κάνεις στη συναυλία ή το λάθος στις εξετάσεις στο ωδείο να είναι μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία, σημασία έχει να βρεις τη δύναμη να το αντιμετωπίσεις και να προχωρήσεις και μαθαίνεις να λειτουργείς έτσι και στη ζωή σου, τουλάχιστον εγώ προσπαθώ να λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο και στη ζωή μου. Ξεκίνησα να παίζω μουσική γιατί ήθελα να βρίσκομαι με άλλους ανθρώπους και είναι αυτή μια ανάγκη που ακόμη έχω. Εάν μου έλεγες τώρα «θα κάνεις μόνο μαθήματα και δεν θα παίξεις ποτέ ξανά με κανέναν», δεν θα το άντεχα.

Όσον αφορά τους γονείς, οι περισσότεροι δεν ενδιαφέρονται να ασχοληθεί το παιδί τους με τη μουσική, δεν σπρώχνουν τα παιδιά τους στη μουσική και κάποιοι τα αντιμάχονται κιόλας, για παράδειγμα οι γονείς μου, που αν και τους αγαπώ και με αγαπούν, με κόντραραν ή οι γονείς κάποιων συναδέλφων μου. Με γονείς μαθητή/τριάς μου δεν μου έχει τύχει μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο. Αυτό που συμβαίνει όμως και το ζω διαρκώς είναι η αντίληψη των γονιών ότι η μουσική δεν είναι σημαντική δραστηριότητα. Μου λείπει να έρχονται οι γονείς να με ρωτήσουν για την πρόοδο των παιδιών τους με το ίδιο ενδιαφέρον που το κάνουν για το σχολείο ή τα αγγλικά για παράδειγμα. Υπάρχουν, βέβαια, και οι εξαιρέσεις, γονείς που είναι κοντά στα παιδιά τους και ρωτάνε με ενδιαφέρον και τα παιδιά αυτά συνήθως προχωράνε περισσότερο στη μουσική και το πάνε παραπέρα το θέμα.

Ερ.: Πόσο γρήγορα αντιλαμβάνεσαι εάν ένας μαθητής σου διαθέτει ταλέντο; Αρκεί το ταλέντο για να προοδεύσει ένας μουσικός; Θα αποθάρρυνες έναν μαθητή σου να ασχοληθεί με τη μουσική, εάν το μόνο του εφόδιο ήταν η αγάπη του για τη μουσική, εννοώ ελλείψει ταλέντου;

Απ.: Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι σ’ αυτή τη δουλειά. Θεωρώ ότι είναι τεράστια ευθύνη να πεις εάν κάποιος έχει ταλέντο ή δεν έχει ταλέντο. Και τι είναι το ταλέντο τελικά; Μπορεί το παιδί να εκφράζει κάτι ιδιαίτερο που εγώ να μην μπορώ να το αξιολογήσω. Μπορεί να βάλεις πέντε μουσικούς να κρίνουν έναν άλλο μουσικό και ο καθένας τους να ακούσει και να «δει» κάτι διαφορετικό σ’ αυτόν. Μέσα μου μπορεί να πω ότι ένα παιδί είναι γεννημένο να κάνει αυτό, αλλά δεν θα το εξωτερικεύσω και ποτέ μα ποτέ δεν θα πω ότι ένα παιδί είναι ατάλαντο. Έχω ένα ωραίο παράδειγμα να σου πω για έναν φίλο μου στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος είχε ξεκινήσει μαθήματα όταν ήταν δέκα χρονών και ο δάσκαλός του είχε πει στη μάνα του ότι είναι ατάλαντος και να διακόψει. Ο φίλος μου είναι σήμερα ένας πολύ καλός ντράμερ κι έχει δική του σχολή.

Το ταλέντο σε πάει μέχρι ένα σημείο. Είναι ένα δώρο, ένα χάρισμα. Αν δεν κάνεις τίποτα με αυτό, δεν λέει κάτι. Πρέπει να το εξελίξεις και το ταλέντο στη μουσική θέλει και μελέτη και προσπάθεια για να εξελιχθεί.

Αν αγαπάς κάτι στη ζωή σου, θα πετύχεις, στο βαθμό που «πρέπει» να πετύχεις, αυτός είναι διαφορετικός για κάθε άνθρωπο, ανάλογα με τις δυνατότητές του. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να έχεις να αγαπάς κάτι στη ζωή σου, κάποιους ανθρώπους οπωσδήποτε, αλλά ίσως είναι καλύτερα να αγαπάς κάτι απρόσωπο όπως η μουσική γιατί οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας με όλα τους τα παρελκόμενα. Η μουσική είναι ένα καταφύγιο φοβερό.

Δεν ενθαρρύνω μόνον όσους δεν προσπαθούν. Φέτος διέκοψα τα μαθήματα με παιδιά που δεν προσπαθούσαν κι αισθάνομαι άσχημα, αλλά  αισθάνομαι ευθύνη απέναντι και στον άνθρωπο που πληρώνει, δηλαδή το γονιό.

Ερ.: Σ’ έχω δει να παρακολουθείς εμφανίσεις μαθητών σου με τις μπάντες τους. Δείχνεις να συμπάσχεις μαζί τους. Τι νιώθεις και τι σκέφτεσαι εκείνη την ώρα. Τους ασκείς κριτική με το πέρας της εκδήλωσης; Πώς τη δέχονται;

Απ.: Αυτό που νιώθω εκείνη την ώρα είναι αυτό που ένιωσα και τώρα που με ρώτησες: ανατριχιάζω. Είναι η ηθική ανταμοιβή που παίρνω, είμαστε ένα… δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δεν είναι ότι εγώ τους έφτιαξα γιατί κανέναν δεν φτιάχνεις, καθένας είναι ο χαρακτήρας του και το βλέπεις αυτό σε κάθε μαθητή, σε κάθε μουσικό. Αγωνιώ μαζί τους και είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος όταν πάνε καλά και όταν ακούω θετικά σχόλια από τρίτους. Τον ενθουσιασμό μου δεν τον δείχνω βέβαια, γενικά προσπαθώ εκτός από τον έπαινο να τους κάνω χρήσιμες παρατηρήσεις προς βελτίωση με θετικό πάντα τρόπο. Τις παρατηρήσεις μου συνήθως τις δέχονται καλά, μερικές φορές πάλι δεν δίνουν καμία σημασία, δεν ακούν τι τους λέω, το βλέπω (γέλια). Δεν κάνω κριτική μόνο για το πώς θα χτυπήσουν το ταμπούρο τους, κάνω κριτική για τη συμπεριφορά τους. Νομίζω ότι τα παιδιά που συμμετέχουν σε μπάντες είναι πολύ σημαντικό να προσέχουν τη συμπεριφορά τους προς τους άλλους.

Ερ.: Ποιους ντράμερ θαυμάζεις/ παρακολουθείς με ενδιαφέρον;

Απ.: Είναι πάρα πολλοί, θα σταθώ περισσότερο σε αυτούς που άκουγα όταν ήμουν πιο μικρός. Όπως σου είπα όταν ξεκίνησα δεν είχα δάσκαλο κι έπαιζα ό, τι μου ερχόταν, μέχρι που μια μέρα είδα ένα βίντεο των Metallica, όπου ο ντράμερ τους (σ.σ. Lars Ulrich) έκανε κάτι πολύ χαρακτηριστικό ντραμιστικό και προσπαθούσα στον καναπέ μου να πετύχω αυτό το πράγμα που έκανε. Θεωρώ επομένως ότι αυτός ήταν η πρώτη μου επιρροή, όπως και όλοι οι ντράμερ της μέταλ σκηνής εκείνης της περιόδου. Αγαπημένοι μου ντράμερ είναι οι Manu Katché, Steve Gadd, Peter Erskine, Dave Weckl. Πλέον, δυστυχώς, δεν έχω χρόνο να ψάχνω και να παρακολουθώ όσο θα ήθελα τις εξελίξεις και τους σύγχρονους ντράμερ, αλλά όσο το παρακολουθώ διαπιστώνω ότι το επίπεδο έχει ανέβει πάρα πολύ.

Ερ.: Τι μουσική ακούς; Ονόμασέ μου αγαπημένους καλλιτέχνες ή σχήματα.

Απ.: Θα πω το τετριμμένο ότι ακούω τα πάντα, αλλά πράγματι ακούω τα πάντα γιατί θεωρώ ότι από όλα κερδίζω. Κατά περιόδους κολλάω με κάτι, για παράδειγμα μπορεί να ακούω τζαζ και περισσότερο την κλασσική τζαζ, Miles Davis, Charlie Parker κλπ. Προχθές κόλλησα με τους Megadeth (γέλια). Μου αρέσει πολύ η pop μουσική, λέγοντας pop εννοώ την πιο απλοϊκή μουσική, μου αρέσει δηλαδή να ακούω απλές μελωδίες ως ακροατής και όχι να κολλάω στο εξεζητημένο παίξιμο κάποιου ως μουσικός και να χάνω την ευχαρίστηση της μουσικής.  Αγαπημένος μου pop καλλιτέχνης είναι ο Dave Matthews. Μου αρέσει και η ελληνική έντεχνη μουσική, αγαπημένοι μου καλλιτέχνες είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Ορφέας Περίδης, αλλά και η ελληνική παραδοσιακή μουσική, χωρίς ωστόσο να ακούω φανατικά.

Ερ.: «TheFuzzyNerds», «Pnoetica», «DinnerwithBilly», «Γιώργος Γάκης & theTroublemakers» είναι τα μουσικά σχήματα στα οποία συμμετέχεις ενεργά. Πες μου δυο λόγια για το καθένα.

Απ.: Θα ξεκινήσω από τους Fuzzy Nerds, γιατί πρέπει, αλλά και γιατί θέλω να ξεκινήσω από αυτούς.  Στους Fuzzy Nerds γαλουχήθηκα (γέλια) μουσικά. Όπως σου είπα και πριν ξεκινήσαμε μαζί με τον Πέτρο (σ.σ. Βυζούκη), δημιουργούμε δικά μας πράγματα κι αυτό μας κάνει να νιώθουμε πολύ όμορφα κι είναι σημαντικό. Ο Πέτρος είναι αδερφός μου και η σχέση μας ως αδερφική είναι σχέση πάθους, κινείται από την απόλυτη αγάπη έως το απόλυτο μίσος.

Η συνεργασία μου με τους Pnoetica είναι πιο πρόσφατη. Περνάμε πολύ καλά με τα παιδιά, δημιουργούμε όμορφα πράγματα και παίζουμε λίγο πιο δύσκολες και πιο εξεζητημένες από τεχνικής άποψης μουσικές. Κυκλοφορήσαμε κι έναν δίσκο.

Οι Dinner with Billy,  νομίζω δεν υπάρχουν πια, αλλά ίσως δεν έχω καταλάβει και καλά, έχω μπερδευτεί(γέλια). Παίξαμε όμορφα κι ενδιαφέροντα πράγματα και περάσαμε πολύ ωραία. Με τον Βασίλη Λαγδά και τον Θύμιο Σφαιρόπουλο, ξεκινήσαμε το σχήμα με σκοπό να μελετήσουμε τζαζ, αλλά πήρε άλλη πορεία με τον καιρό και κατέληξε να παίζουμε στην αρχή τζαζ και μετά ροκαμπίλι σε μαγαζιά.  Ήταν μια ωραία και πολύ διασκεδαστική εμπειρία.

Η συνεργασία με τον Γιώργο Γάκη είναι μπαούλο με εμπειρίες. Ξεκίνησα τη συνεργασία μαζί του σχετικά μικρός και είχα χαρεί απίστευτα όταν μου ζήτησε να συνεργαστούμε γιατί ο Γιώργος ήταν ήδη γνωστός κι έπαιζε στην τηλεόραση. Έχω απίστευτες εμπειρίες από τη συνεργασία αυτή, μουσικές εμπειρίες, αλλά και εμπειρίες από το δρόμο. Είναι πολύ καλός στη δουλειά του και εκπληκτικός leader ο Γιώργος, ξέρει να οδηγεί τα πράγματα, να διατηρεί τις ισορροπίες στην ομάδα, να φροντίζει καθένας να παίζει καλά το ρόλο του σε αυτή κι έχω μάθει πάρα πολλά κοντά του και ιδιαίτερα στο stage, γιατί, πίστεψέ με, το να παίζεις με τον Γιώργο Γάκη απαιτεί καλά αντανακλαστικά (γέλια).

Θέλω με την ευκαιρία που μου δίνεις να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί μέχρι σήμερα. Θέλω ωστόσο να ευχαριστήσω ιδιαίτερα δυο ανθρώπους που έτυχε να συναντηθούμε και να συνεργαστούμε όταν εγώ ήμουν ακόμη μικρός και ψαχνόμουν, ενώ εκείνοι ήταν ήδη φτασμένοι μουσικοί, τον Βαγγέλη Μπουλουχτσή και τον Μάκη Σωτηρόπουλο από τους οποίους έμαθα και κέρδισα πάρα πολλά, που ποτέ στη ζωή μου δεν θα ξεχάσω.

Ερ.: Πες μου ένα όνειρό σου που δεν έχει εκπληρωθεί μέχρι σήμερα. Αγωνίζεσαι ακόμη γι’ αυτό ή το τρένο έχει χαθεί;

Απ.: Το μουσικό μου όνειρο συνεχίζει να πραγματοποιείται. Είναι αυτό που σου είπα και πριν, να μπορώ να συναναστρέφομαι και να παίζω με ανθρώπους. Έτσι, μέχρι το τέλος, όποτε έρθει αυτό, θα ήθελα να καταφέρω να παίξω με όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται και να ξεπεράσω την ανασφάλειά μου να παίξω με πολύ καλύτερους μουσικούς από μένα. Σε γενικές γραμμές, το μουσικό μου όνειρο το ζω κι είμαι ευχαριστημένος.

Ένα άλλο όνειρο που έχω είναι να γυρίσω όλο τον κόσμο, αλλά πραγματικά όλο τον κόσμο, με την οικογένειά μου. Προφανώς και δεν θα εκπληρωθεί (γέλια), αλλά θα το κάνω όσο μπορώ. Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω, η κίνηση, οι αλλαγές και οι νέες γνωριμίες.

Σχετικοί σύνδεσμοι:

https://www.facebook.com/kostas.dimitriou.71?fref=ts

Σημ.: Τη φωτογραφία δανείστηκα από τον λογαριασμό του Κώστα Δημητρίου στο facebook και είναι τραβηγμένη από τον Παναγιώτη Ντούρο. 

 

Μοίρασέ το:Share on Facebook162Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...

  • Asino d’ oro

    Ωραία συνέντευξη!

    • Anastasia Tsiotska

      Ευχαριστώ :))