Μολυβιές στο περιθώριο VI


Μολυβιές στο περιθώριο VI

Χαρτάκια «πνευματιστικά»

Σελιδοδείκτης «ενδιάμεσος»: Διακόπτεις για λίγο την ανάγνωση της άριστης εισαγωγής της Μαίρης Μικέ στο Ρεπυμπλίκ – Βαστίλλη της Μέλπως Αξιώτη (Άγρα) στη σελίδα 34 κι όταν επιστρέφεις και βρίσκεις το σελιδοδείκτη, διαβάζεις στη σελίδα 35 ότι «η Αξιώτη ‘‘αναγκάζεται’’ να αποκηρύξει στο μελέτημά της ‘‘Μια καταγραφή στην περιοχή της λογοτεχνίας’’ (1955) τις παλιές της ‘‘σουρεαλιστικές’’ αμαρτίες, τη Σύμπτωση και το Θέλετε να χορέψομε Μαρία;, στο όνομα της μαρξιστικής ιδεολογίας και του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα». Τι σκέφτεσαι όταν διαπιστώνεις ότι ο σελιδοδείκτης, που είχες τραβήξει τυχαία από τη δεσμίδα, φέρει φωτογραφία του Άρη Αλεξάνδρου και τους στίχους «Για την ομάδα είμουν / ύποπτος πάντα / σαν την αλήθεια»; Μήπως ότι ο σελιδοδείκτης ενεργεί ως ενδιάμεσος πνευμάτων; Ότι το πνεύμα του Αλεξάνδρου προσπαθεί να πει σ’ εκείνο της Αξιώτη πως «η ποίηση λοιπόν είναι μια υπόθεση αντικοινωνική. / Το κόμμα οι οργανώσεις κυρίως η αγκιτπρόπ / έχουν καθήκον να» («Εισήγηση») ή «Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά./ Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος» («Υποσημείωση»); Μήπως ότι το πνεύμα του ποιητή καταθέτει την «εισήγησή» του συντάσσοντάς την στην ανάποδη του επίσημου δελτίου του Κόμματος που κυκλοφόρησε ως φέιγ βολάν, σύμφωνα με το οποίο είναι γκεσταπίτης; Ότι συνάπτει την «υποσημείωσή» του στο ερωτηματολόγιο των Άγγλων στην Ελ Ντάμπα κι εξάπτει ακόμη περισσότερο τα πνεύματα στην ανάστατη συντακτική επιτροπή της Επιθεώρησης Τέχνης;
Όποιο δρόμο κι αν πάρει η δική σου εξημμένη φαντασία, ο ποιητής θα σου θυμίζει πάντα πως «είναι προδότης για τη Σπάρτη, μα για τους είλωτες είναι Σπαρτιάτης».
Αυτοκόλλητο «μεσολαβητής»: Ζητάς από τους μαθητές σου να επιλέξουν από το Ανθολόγιο Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ΄ Λυκείου τα κείμενα που επιθυμούν να επεξεργαστεί η τάξη και σου σημειώνουν μεταξύ των άλλων «Τα ρέστα» του Ταχτσή κι ένα απόσπασμα από τα «Ψάθινα καπέλα» της Λυμπεράκη (μ’ αυτή τη σειρά). Όταν λοιπόν η συζήτηση φτάνει σε σχόλιο της πικρής φράσης «Αχ, βρε μάνα! … Ακόμα δεν έγινα άντρας … κι αυτό είναι η τιμωρία σου» σκέφτεσαι ότι είναι ανάγκη να αναζητήσεις το τεύχος της Λέξης που περιλαμβάνει εκείνη τη γενναία επιστολή του Ταχτσή στον τότε (1987) υπουργό Υγείας Γ. Γεννηματά. Τι διαπιστώνεις; Ότι στο τεύχος 117 του «θησαυρού» σου, αμέσως μετά το γράμμα του Ταχτσή απαντάται κείμενο της Λυμπεράκη με τίτλο «Τρία όνειρα (+1)». Τι μπορεί να σημειώσεις στο ποστ – ιτ που τοποθετείς ανάμεσά τους; Μήπως την πικρή φράση της Καραπάνου «η μητέρα μου δε θα ’πρεπε να ’χε γίνει μητέρα»; Σκέφτεσαι μάλιστα να την παραλλάξεις («οι μητέρες μας, Κώστα, δε θα ’πρεπε να ’χαν γίνει μητέρες») απονέμοντας στο πνεύμα της Καραπάνου ρόλο (δια)μεσολαβητή; Μήπως αλλάζεις γνώμη όταν αντλείς από το τεύχος 31 της Λέξης την πληροφορία της Καραπάνου που ακολουθεί (και την οποία εννοείς να χρησιμοποιήσεις για την ανάλυση στην τάξη);
«Όταν η μητέρα μου έγραφε «Τα Ψάθινα Καπέλα» ήταν έγκυος και αργότερα μου είπε ότι την κεντρική ηρωίδα, την Κατερίνα, την φανταζόταν όπως θάμουν εγώ μια μέρα. Το όνειρο της Κατερίνας, στο βιβλίο, είναι να γίνει πραγματικά συγγραφέας και έτσι πραγματικά της μοιάζω, ή μου μοιάζει, πολύ! Η πρώτη έκδοση των «Ψάθινων καπέλων» το 1946 (ο χρόνος που γεννήθηκα) βγήκε με το όνομα Μαργαρίτα Καραπάνου. Ευτυχώς που μετά ξαναπήρε το πατρικό της όνομα κι έτσι δεν χρειάστηκε να πάρω ψευδώνυμο, που θα μπορούσε να ήταν Λυμπεράκη, αλλά συχνά γελάμε με την ιδέα ότι τα «Ψάθινα Καπέλα», της Μαργαρίτας Καραπάνου, θα μπορούσα να τα οικειοποιηθώ εγώ!»
Η κρίσις των 18χρονων σε απαλλάσσει από κρίσεις συνειδήσεως («να σημειώσω ή όχι ότι δε θα ’πρεπε να γίνουν μητέρες»): «μερικές γυναίκες δεν κάνουν για μάνες!»
Τι απομένει; Ν’ αφήσεις για πάντα το σελιδοδείκτη και το αυτοκόλλητο στις θέσεις που κατέλαβαν, αλλά να σημειώσεις με μολυβάκι στο περιθώριο των σελίδων, για να μην παρασυρθείς περισσότερο, ότι «ο αποκρυφισμός είναι η μεταφυσική των ηλιθίων».

Μοίρασέ το:Share on Facebook3Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone