Λίγες σκέψεις, διαβάζοντας μαζεμένη την ποίηση του Μιχάλη Γκανά

Δύσκολα μιλάς για ποίηση. Τη διαβάζεις (εγώ τουλάχιστον σε δόσεις, κι όποτε), μα έπειτα τι να πεις; Για τούτη εδώ τη συλλογή, όπου ’ναι μαζεμένα όλα τα ποιήματα του Μιχάλη Γκανά απ’ το 1978 ως το 2012, θα πω ωστόσο το εξής: πως τα διαβάζω, λίγα λίγα πάντα, μ’ ανακούφιση. Φυσικά με θαυμασμό, μα προπαντός μ’ ανακούφιση. Γιατί, βέβαια, ένα ποίημα μιλάει πάντοτε γι’ αυτόν που το ’γραψε, κι ένας ποιητής δεν παύει, πρώτα απ’ όλα, να μιλάει για τον εαυτό του, μα θες να υπάρχει κει μέσα και κάτι άλλο. Να, ας πούμε, να υπάρχουν κι όλοι οι άλλοι άνθρωποι, να υπάρχει ένας τόπος, η φωνή του τόπου αυτού, η φωνή των ανθρώπων του. Να μην είναι το ποίημα ομφαλοσκόπηση, μα άπλωμα του χεριού. Κι έπειτα, άμα σ’ αρέσουν οι ιστορίες (που εμένα μ’ αρέσουν), θες, κλεισμένες μέσα σε φράσεις εδώ κι εκεί, να υπάρχουν χωνεμένες ιστορίες – απ’ την ιστορία που δε λέγεται γιατί το ποίημα δεν είναι πεζό, να παραμένει παρ’ όλα αυτά η ποιητική της πεμπτουσία, ένας σπόρος ιστορίας που ανοίγει, όταν μετά σκέφτεσαι τη φράση, κι από μέσα ολόκληρο δέντρο ξεπηδά. Γι’ αυτό διαβάζω τα ποιήματα του Μιχάλη Γκανά μ’ ανακούφιση, γιατί δεν είναι δήθεν εξομολογητικά, μα αγκαλιάζουν τόπους κι ανθρώπους, και δε μουρμουράνε μέσ’ από τα δόντια, μα μιλάνε καθαρά.

Μοίρασέ το:Share on Facebook15Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...