Η αναζήτηση ενός σύγχρονου πολέμου θέσεων

Μόλις τελείωσα το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Ρούση «από την κρίση στην επανάσταση- πόλεμος θέσεων» από τις εκδόσεις Γκοβόστης. Ένα βιβλίο που αναλύει την Γκραμσιανή στρατηγική του πολέμου θέσεων στην διαλεκτική της με το πόλεμο κινήσεων. Δηλαδή ασχολείται με την επαναστατική στρατηγική στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, όπου η κοινωνία των ιδιωτών, μαζί με το κρατικό μηχανισμό δεν επιτρέπουν το εύκολο γκρέμισμα του καπιταλιστικού κράτους και της καπιταλιστικής οικονομίας.

Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα κεφάλαια. Στο πρώτο κεφάλαιο ο συγγραφέας ασχολείται με την κρίση. Θεωρώντας την μια κρίση παγκόσμια,  δομική, αποτέλεσμα της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους. Αποτέλεσμα της υπερανάπτυξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και όχι της υπανάπτυξης. Αναφέρεται δε στο Μαρξ που λέει στο 3 τόμο του κεφαλαίου: «το ποσοστό κέρδους δεν πέφτει γιατί η εργασία γίνεται λιγότερο παραγωγική, αλλά γιατί γίνεται παραγωγική».

Μια κρίση που είναι απόρροια της υπερανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και της  αύξησης της οργανικής σύνθεσης κεφαλαίου που συνεπάγεται την αποπομπή μεγάλου ποσοστού ζωντανής εργασίας από την παραγωγή. Κάτι που αντισταθμίζεται από την αύξηση σε απόλυτο και σχετικό βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζόμενων.

Έτσι πέρα από την σπέκουλα και τα χρηματιστηριακά παιχνίδια, επιδιώκει  να μετατοπίσει με διάφορες μορφές  τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζόμενων, με διάφορους συνδυασμούς σχετικής και απόλυτης υπεραξίας. Η κινεζοποίηση των μισθών και των συνθηκών εργασίας είναι το μέλλον του  ευρωπαϊκού και αμερικάνικου καπιταλισμού για να ανταπεξέρθει στην κρίση.

Δίχως φυσικά σε ένα βάθος χρόνου ούτε και αυτό να αποτελεί λύση.  Καθώς η εξαγωγή κεφαλαίου σε χώρες με φτηνά εργατικά χέρια νομοτελειακά οδηγεί στο να ανέβει η οργανική σύνθεση κεφαλαίου, συμβάλλοντας σε παγκόσμιο επίπεδο στην ενίσχυση της πτωτικής τάσης  του ποσοστού κέρδους.

Για αυτό το λόγο η απάντηση στην κρίση δεν βρίσκεται στο κεϋνσιανισμό, ούτε στην αμυντική υπεράσπιση αυτού που είχαμε ή των θέσεων εργασίας, όπως το έπρατταν οι λουδιστές. «Αντίθετα αυτό που απαιτούν οι καιροί είναι να αξιοποιηθεί το σύγχρονο επίπεδο ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών δυνάμεων και η συνεπαγόμενη απελευθέρωση της ζωντανής εργασίας, με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε από κατάρα…. να μετατραπεί σε ευλογιά, δηλαδή να αξιοποιηθεί έτσι ώστε να περιοριστεί ο χρόνος της καταναγκαστικής εργασίας και να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος, ο χρόνος της δημιουργικής δραστηριότητας..»(σ: 56). Θεωρώντας ο συγγραφέας την σύγχρονη μεταβιομηχανική παραγωγή, την μετατροπή της επιστήμης σε άμεση παραγωγική δύναμη και την τάση κυριαρχίας της γενικής διάνοιας την υλική βάση του κομμουνισμού. Με την τεχνολογία να αποκτά αλλά ποιοτικά χαρακτηριστικά από αυτά που έχει στον καπιταλισμό, να μη είναι ξέφρενη και να μην αντιμάχεται την φύση. «Με αυτή την έννοια η επανάσταση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο σαν ατμομηχανή της ιστορίας…. αλλά ταυτόχρονα σαν το ‘’χέρι του ανθρώπινου είδους που ταξιδεύει σε αυτό το τρένο(της ιστορίας) και τραβάει το φρένο έκτακτης ανάγκης’’ για να σταματήσει την ανάπτυξη εκείνων των τεχνολογιών που στρέφονται κατά του ανθρώπου και της φύσης.»(σ:58).

Και με την διαλεκτική της μεταρρύθμισης και της επανάστασης να αλληλοσυμπληρώνονται και να αλληλοαποκλείονται, σε μια εποχή που το καπιταλιστικό σύστημα να έχει φτάσει στα όρια του και να αποκλείει προοδευτικές μεταρρυθμίσεις. Με τις τελευταίες να είναι δυνατές μόνο μέσα από την ρήξη με το κυρίαρχο καπιταλιστικό τρόπο σε αντικαπιταλιστική- αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση.

Στο δεύτερο κεφάλαιο ο συγγραφέας  μπαίνει στο ζήτημα της Γκραμσιανής στρατηγικής του πολέμου θέσεων.  Και ειδικότερα ασχολείται γιατί ο Γκράμσι οδηγήθηκε να προτείνει στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα την στρατηγική του πολέμου θέσεων. Τονίζοντας το ρόλο που έπαιξε τόσο η ήττα των επαναστάσεων στην δύση από το 1919-1923, όσο και τον ρόλο της ναζιστικής και φασιστικής αντεπανάστασης.

Ο Γκράμσι επιχειρεί ένα πολύ σωστό διαχωρισμό ανάμεσα στο κράτος της ανατολής με χαμηλό το επίπεδο της κοινωνίας των ιδιωτών και στην Δύση με την κοινωνία των ιδιωτών να παίζει ένα σημαντικότατο ρόλο.  Κάτι που είχε κατανοήσει και ο  ίδιος ο Λένιν όταν έγραφε: “το να αρχίσεις μια επανάσταση{στην Ρωσία} ήταν τόσο εύκολο σαν να σηκώνεις ένα πούπουλο” ενώ “δεν μπορούσε παρά να είναι ξεκάθαρο ότι είναι ασύγκριτα πιο δύσκολο να αρχίσει στην Ευρώπη”. Απόρροια της ανάπτυξης του καπιταλισμού που έχει δώσει το δημοκρατικό πολιτισμό και την δημοκρατική ανάπτυξη και στον τελευταίο άνθρωπο.

Και παρά τον αρχικό του επαναστατικό βολονταρισμό ο Γκράμσι θεωρεί αναγκαία προϋπόθεση στην δύση την διαμόρφωση μιας μακράς διαδικασίας  τριχοειδών διεισδύσεων, μια μεγάλη εμπειρία ταξικών εμπειριών.  Άλλωστε έναν από τους λόγους της αποτυχίας των επαναστάσεων θεωρεί την απουσία ενός συνειδητοποιημένου κινήματος των μαζών. Σε αντίθεση με το Ρούσικο βιομηχανικό προλεταριάτο που ήταν προετοιμασμένο για την μετάβαση στο σοσιαλισμό ακόμη και σε επίπεδο κουλτούρας. «Η δε ρώσικη επανάσταση δεν συνιστούσε μόνον μια άλλη εξουσία η οικονομική κυριαρχία αλλά και ένα άλλο έθιμο μια άλλη ηθική κουλτούρα’’» Πάνω σε αυτούς  τους προβληματισμούς ο Γκράμσι αναδεικνύει και αναπτύσσει τις έννοιες τις ηγεμονίας και του πολέμου θέσεων.

Στον Γκράμσι ο κύριος λόγος που δεν μπορεί να ξεσπάσει μια επανάσταση στην δύση είναι η ύπαρξη μια σύνθετης κοινωνίας των ιδιωτών που η κυρίαρχη τάξη καταφέρνει να ενσωματώνει όχι μόνο με την βία αλλά και συναινετικά. Διαχωρίζοντας το πεδίο του καταναγκασμού που το αναλαμβάνει το κράτος και αυτό της ηγεμονίας που η κυρίαρχη τάξη δια της κοινωνίας των ιδιωτών την ασκεί. Στην δύση «Το κράτος ήταν μονάχα ένα εξωτερικό χαράκωμα πίσω από το όποιο υπήρχε ένα πανίσχυρο δίκτυο από φρούρια και οχυρά».

Έτσι στην δύση αυτό που μπορεί να εφαρμοστεί είναι μια παρατεταμένη πάλη, ένας πόλεμος θέσεων, πριν την τελική επίθεση, σε αντίθεση με την ανατολή που κάθε σύγκρουση με το κράτος παίρνει χαρακτήρα άμεσης αντιπαράθεσης, ένας  πόλεμος κινήσεων. Αν στην δύση κυριαρχεί η ηγεμονία στην ανατολή ο καταναγκασμός.

Ταυτόχρονα σημαντικό ρόλο στην σκέψη του Γκράμσι έπαιξε η επικράτηση του φασισμού. Και που «δεν παρά η κατάληξη ενός πολέμου θέσεων που ακολούθησε τις ήττες του εργατικού κινήματος και αντιπροσωπεύει μια παθητική επανάσταση»(σ:93). Ο φασισμός είναι η μαζική οργάνωση της μικρής μπουρζουαζίας «που κατάφερε να διαμορφώσει την οργανική ενότητα όλων των αστικών δυνάμεων σε ένα ενιαίο πολιτικό οργανισμό υπό το ενιαίο κέντρο, το οποίο διεύθυνε το κόμμα, το κράτος, την κυβέρνηση, κάτι που η εργατική τάξη δεν μπόρεσε να πετύχει»(σ:93).

Η προβληματική του Γκράμσι για το πόλεμο θέσεων δεν είναι παρθενογένεση, ενυπάρχει στην ενότητα θεωρίας- πράξης στους κλασικούς του Μαρξισμού. Ιδιαίτερα στις αναλύσεις των κλασικών για την αναγκαιότητα του κόμματος και των μετώπων- συμμαχιών της εργατικής τάξης.

Αν οι κλασικοί έδιναν έμφαση στο πεδίο του καταναγκασμού ο Γκράμσι  τον απασχολούσε το πεδίο της συναίνεσης, δίχως να παραβλέπει την βία. Και σε αυτό το ζήτημα σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι αναλύσεις του Μακιαβέλι και το Λένιν.

Από το Μακιαβέλι παίρνει τρία στοιχεία: 1) η αντιμετώπιση της εξουσίας ως δίπολο βίας- καταναγκασμού κι δόλιας αποσπασμένης συναίνεσης. Το ενδιαφέρον και πάλι σε σχέση με τους κλασικούς, αλλά και με τον ίδιο τον Μακιαβέλι είναι που ο Γκράμσι κλείνει προς την μεριά της συναίνεσης. 2)η ιδέα του ηγεμόνα που στην λογική του Γκράμσι πήρε την μορφή του κόμματος. 3) η ενότητα του ιταλικού λαού μέσου της συγκρότησης ενός ενιαίου κράτους που θα αντικαταστούσε την Ιταλία των κρατιδίων.   Που στην λογική του Γκράμσι παίρνει το χαρακτήρα του μετώπου, της λαϊκής ενότητας, του λαϊκού πατριωτισμού.  Θεωρώντας λίγο,  πολύ το Μακιαβέλι ένα πρώιμο Ιακωβίνο.(σ:96-97)

Με τον Λένιν συμφωνεί στην επαναστατική διαδικασία που σκοπεύει να συντρίψει το αστικό κράτος. Με καθοριστικό ρόλο την ωριμότητα του υποκειμενικού παράγοντα σε σχέση με τις αντικειμενικές συνθήκες και τον οικονομικό ντετερμινισμό.

Στο ζήτημα της ωρίμανσης των υποκειμενικών συνθηκών και του υποκειμενικού παράγοντα και οι δυο επαναστάτες συμφωνούν πάνω στο ζήτημα της ηγεμονίας της εργατικής τάξης σε σχέση με το ρόλο του κόμματος και των συμμαχιών ιδιαίτερα με την αγροτιά.

Κάνοντας ο Λένιν την διάκριση μεταξύ κυριαρχίας και ηγεμονίας καθώς στην τελευταία πρέπει να πείσει το προλεταριάτο  πως είναι η πλέον συνεπής δημοκρατική δύναμη. Που θα έχει ως αποτέλεσμα η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, των μαζών και των εκμεταλλευομένων να το ακολουθήσει.

Για τον Γκράμσι «ο Ίλιτς έκανε μια  νέα αξιολόγηση του μετώπου της πολιτιστικής πάλης  και οικοδόμησε τη θεωρία της ηγεμονίας ως συμπλήρωμα της θεωρίας για το κράτος-δύναμη»(σ: 101). Μια διαλεκτική πολέμου κινήσεων και πολέμου θέσεων που αναδεικνύουν την πολιτική γραμμή του ενιαίου μετώπου.

Τρίτη επιρροή του Γκράμσι είναι ο νεοεγελιανός φιλόσοφος B. Croce που ο Γκράμσι εντόπισε ως θετικό στοιχειό την    ανάγωγη της ιστορίας ως   ένα ηθικό-πολιτικό γίγνεσθαι, με καθοριστικούς τους παράγοντες της κουλτούρας   ως πεδίο συναίνεσης. Ενώ παρά τις διαφορές του με τον Α. Bordigua ταυτίζονταν οι αντιλήψεις τους σχετικά με την διαφορά της εκδήλωσης   της επανάστασης σε ανατολή και Δύση.   Τέλος ταυτίσιμη είναι η άποψη του Γκράμσι με τον ιταλό νεοεγελιανό μαρξιστή φιλόσοφο A. Lambriola ενάντια στον μηχανιστικό ντετερμινισμό, με την άποψη ότι η ηθική, η τέχνη, η θρησκεία και η επιστήμη δεν είναι «διακοσμητικά στοιχεία, ακτινοβολίες και αντικατοπτρισμοί των υλικών συμφερόντων»(σε: 104).

Ο Ρούσης στο τρίτο κεφάλαιο επιχειρεί μια κριτική παρουσία της Γκραμσιανής θεωρίας του πολέμου θέσεων. Στην αρχή ο συγγραφέας αναφέρεται στις αντινομίες που παρουσίασε στο βιβλίο του ο Π. Άντερσεν. Όπως αυτή της σχέσης κράτους και κοινωνίας των ιδιωτών. Και το ρόλο που η κάθε μια παίζει σε σχέση με την καταστολή και την συναίνεση. Ή τις αντινομίες για το περιεχόμενο της κοινωνίας των ιδιωτών που άλλοτε ταυτίζεται με την οικονομική υπερδομή και  άλλοτε έχει διαφορετικό περιεχόμενο.

Γενικότερα μπορούμε όμως να πούμε πως  ο πόλεμος θέσεων είναι «ένας αγώνας της εργατικής τάξης, των αναπτυγμένων  καπιταλιστικών χωρών ενάντια στην αστική τάξη, με αρχικό στόχο την σταδιακή αποδυνάμωση της ιδεολογικής, πνευματικής, πολιτιστικής, αξιακής της ηγεμόνευσης επί της κοινωνίας και κατ’ επέκταση της συναινετικής αποδοχής της κυριαρχίας της από ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, και  την κατάκτηση αυτής της ηγεμονίας από την εργατική τάξη, με προοπτική την επαναστατική- βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης και την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη»(σ: 114-115). Μια θέση που στο Γκράμσι τον οδηγεί στην θέση να υποστηρίξει πως αυτό μπορεί να συμβεί πριν την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας.

Και που το βλέπει ως ολοκλήρωση της στρατηγικής του ενιαίου μετώπου  της κομμουνιστικής διεθνούς στα πλαίσια της Ευρώπης που έζησε μια αποτυχία του πολέμου κινήσεων το προηγούμενο διάστημα. Θεωρώντας πως της τελικής εφόδου χρειάζεται να γίνει μια πολιτική και ιδεολογική προετοιμασία για να καταστεί δυνατόν μια συγκεντροποίηση δυνάμεων. Συνιστά δηλαδή μια  στρατηγική μακράς διάρκειας αποδυνάμωση της αστικής τάξης. Με στόχο την καταστροφή της αστικής ηγεμονίας και την οικοδόμηση μιας νέας, της εργατικής ηγεμονίας.

Με καθοριστικό το ρόλο σε αυτή την διαδικασία να τον παίζει ο συλλογικός διανοούμενος της εργατικής τάξης και των συμμάχων της δηλαδή το κόμμα. Ένα κόμμα των μαζών και όχι επαναστατικές σέχτες. Άρα είναι αναγκαιότητα η πολιτική γραμμή του ενιαίου μετώπου. Δίχως όμως να ρυμουλκείται από την αυθόρμητη συνείδηση των μαζών, επιδιώκοντας την ενότητα του αυθόρμητου και της συνειδητής του  διεύθυνσης(σ: 124).

Μια διαδικασία που θα πρέπει να κατακτηθεί στην πράξη, παραμένοντας συνδεμένο με όλα τα στρώματα και τις αυθόρμητες μεταβολές τους. Έτσι μόνο θα αναγνωριστεί το κόμμα ως κόμμα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Δίνοντας άμεση απάντηση στα άμεσα προβλήματα που απασχολούν τις μάζες.  Συνδέοντας κάθε άμεση απαίτηση με το επαναστατικό στόχο.

Στην συνέχεια ο  Γ. Ρούσης  αναφέρεται στις ρεφορμιστικές διαστρεβλώσεις,  θεωρώντας τον Γκράμσι να έχει τις δικές του ευθύνες στις διαστρεβλώσεις που έγιναν. Αναφέρεται και απαντά σε 5 σημεία παραποιήσεων και διαστρεβλώσεων:  1)υποβάθμιση του ρόλου του οικονομικού παράγοντα 2) υποβάθμιση του ρόλου της βίας  και της αναγκαιότητας της επαναστατικής αλλαγής 3)η ρεφορμιστική ερμηνεία της μετωπικής πολιτικής 4)εθνικιστική απόκλιση και απαξίωση του διεθνισμού 5)με την δυνατότητα κατάκτησης της ηγεμονίας πριν την εξουσία.

Τέλος στο 4 κεφάλαιο ο Γ. Ρούσης επιχειρεί μια σύγχρονη αξιοποίηση  της στρατηγικής του πολέμου θέσεων στο επαναστατικό αγώνα για το πέρασμα στο σοσιαλισμό- κομμουνισμό. Διαμορφώνοντας μια σύγχρονη πρόταση  προώθησης της επαναστατικής διαδικασίας. Που με την βοήθεια ενός συγχρόνου πολέμου θέσεων θα προετοιμαστούν οι όροι της εξέγερσης και της επανάστασης. Με το πόλεμο θέσεων  να είναι ένα έξοχο σημείο επανεκκίνησης της στρατηγικής σκέψης. Μια γέφυρα προς την επανάσταση και όχι αντικατάσταση της από ένα ομαλό δίχως ρήξεις δρόμο.

Με βάση α) το ανέβασμα της ταξικής συνείδησης του προλεταριάτου και των συμμάχων του. Που όμως θα ανταποκρίνεται  στην ουσία της πολιτικής παρέμβασης,  δηλαδή στην ανύψωση της συνείδησης με βάση το δοσμένο επίπεδο… Δηλαδή να  προτιμά σε κυβερνητικό επίπεδο να μην πηγαίνει πίσω ακόμη και από την βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας, αλλά ούτε να μην κάνει άλματα στο κενό προς το σοσιαλισμό(σ:171). Αντιμετωπίζοντας μηχανιστικά μια αδήριτη διαλεκτική μετάβασης προς τον σοσιαλισμό.   β) ένα πρόγραμμα  που θα φθείρει όσο γίνεται την κυρίαρχη ιδεολογία, κουλτούρα και αξίες, προετοιμάζοντας το έδαφος της κατάκτησης της εργατικής εξουσίας, διαμέσου της επίτευξης στόχων που θα διαμορφώσουν μια λαϊκή πλειοψηφία. Γ) την ύπαρξη  ενός σύγχρονου κομμουνιστικού κόμματος, ενός σύγχρονου επαναστατικού ηγεμόνα. Παίρνοντας υπόψη τις προηγούμενες- σε ανατολή και δύση- εμπειρίες  οικοδόμησης κομμουνιστικών κομμάτων. Εφαρμόζοντας κατά περίσταση  τα αντιγραφειοκρατικά μέτρα της κομμούνας και του Λένιν, παύοντας το καταστροφικό κυνήγι κάθε κριτικής σκέψης, ακολουθώντας την μαζική γραμμή. Με την βοήθεια μιας μετωπικής πολιτικής, μη αποκλείοντας την συμμέτοχη του σε μια αριστερή αντικαπιταλιστική κυβέρνηση.

Ειδικά για την Ελλάδα  το πρόγραμμα πρέπει να προβλέπει την αγωνιστική υπεράσπιση των κεκτημένων στην προοπτική της θετικής τους υπέρβασης, ενάντια στην  διάλυση τους. Ενώ σε ένα επιθετικό μοτίβο το πρόγραμμα θα μιλάει για την έξοδο από την ΕΕ ως ολοκλήρωση της  παύσης πληρωμών και της εξόδου από το ευρώ.(σ: 179). Με την προοπτική να είναι η οικοδόμηση των ενωμένων σοσιαλιστικών πολιτειών της Ευρώπης.

Προβλέπει δε κάποια μέτρα που κινούνται σε σοσιαλιστική κατεύθυνση δίχως να  είναι σοσιαλισμός. Όπως εθνικοποιήσεις, πολιτικές αποεμπορευματοποίησης, δημόσια αξιοποίηση μορφών ενέργειας, δραστική μείωση του χρόνου εργασίας, μια αναθεώρηση του συντάγματος που θα ουσιαστικοποιεί την δημοκρατία και θα διευρύνει τις ελευθερίες. Στηρίζοντας ταυτόχρονα και νέους θεσμούς λαϊκής και εργατικής διαχείρισης. Ενώ είναι αδύνατη η επανάσταση δίχως την οργανωμένη παρέμβαση στους κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα υλοποιείται μόνο από μια αντικαπιταλιστική μετωπική εξουσία, στηριγμένη σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό συσχετισμό δυνάμεων. Που θα διαφέρει τόσο από την διπλή εξουσία, το δημοκρατικό αντιφασιστικό μέτωπο ή το ενιαίο μέτωπο τα τρίτης διεθνούς. Θα είναι ένα μέτωπο καθαρής αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Ένα μέτωπο της διευρυμένης, διαστρωματοποιημένης σύγχρονης εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων της πόλης που τείνουν να προλεταριοποιηθούν και της προοδευτικής διανόησης και βεβαίως της μικρής και μεσαίας αγροτιάς(σ:185)

Και επειδή η κρίση είναι παγκόσμια δεν μπορεί παρά να έχει ένα ξεκάθαρο διεθνιστικό πλαίσιο και συντονισμό του αγώνα με άλλους λαούς. Ενώ ο αντιιμπεριαλιστικός λαϊκός πατριωτικός χαρακτήρας δεν θα εναντιώνεται σε άλλους λαούς,  παρά μόνο στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Δηλαδή μιλάμε για ένα αντικαπιταλιστικό- αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο. Τούτο δεν αποκλείει τις ευρύτερες  συμμαχίες στο βαθμό που διευκολύνουν και προωθούν την αντικαπιταλιστική προοπτική, με στόχο την κατάκτηση της αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας.(σ:186)

Η σύγχρονη έκφραση του πολέμου θέσεων εντασσόμενη σε μια επαναστατική στρατηγική  είναι ίσως η μόνη που μπορεί να οδηγήσει στην αντίθεση ανάμεσα στις αντικειμενικές δυνατότητες της εποχής και τη συνειδητοποίηση αυτής της δυνατότητας από την εργατική τάξη και τους σύμμαχου του. Σε αντίθεση τόσο με την μπερνσταική  λογική «το κίνημα είναι το παν», το δογματικό σεχταρισμό του  μυθικού «άγιου σοσιαλισμού»  και της σωτηρίας από το αυθόρμητο κίνημα. Από ένα σύγχρονο ηγεμόνα- κόμμα και ενός πολιτικού αγωνιστικού μετώπου με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο. Που θα ετοιμαστεί για τον κοινωνικό πόλεμο που ήδη με όλα τα μέσα διεξάγεται. ( σ:189-190-191)

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά αξιόλογο, συμφωνεί ή διαφωνεί κάνεις με αυτό. Ασχολούμενο με ένα κομβικό- κομβικότατο- ζήτημα για την αριστερά και τους αριστερούς.  Που δεν είναι άλλο από την πολιτική έκφραση των «από τα κάτω» στην πορεία της απόκτησης της ταξικής συνειδητοποίησης και του αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας από το κεφάλαιο.   Σίγουρα όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα ανοικτό στοίχημα για τις δυνάμεις της εργασίας και της αριστεράς, που μπορεί να οδηγήσουν σε επικίνδυνους ατρόπους. Μόνο που σε αυτή την ιστορική φάση της καπιταλιστικής παρακμής τα περιθώρια στενεύουν και είτε η δυναμική «των από τα κάτω» θα ηγεμονεύσει και θα κυριαρχήσει,  είτε η καταστροφή και η βαρβαρότητα θα επικρατήσει.

Προσωπικά έχω μόνο μια εξαιρετικά όμως μεγάλη διαφωνία. Και βρίσκεται στο ζήτημα αν πρέπει οι  πλέον συνειδητές επαναστατικές δυνάμεις να λερώσουν τα χέρια τους με την διαχείριση της εξουσίας ή να μείνουν απ΄ έξω, αντιεξουσιαστές θεματοφύλακες της επαναστατικής διαδικασίας. Με την αντικαπιταλιστική- αντιιμπεριαλιστική κυβερνητική διαχείριση να έχει περάσει στα χέρια του συνειδητοποιημένου προλεταριάτου και των συμμάχων του.  Φυσικά παραμένει πάντα ανοικτό και μένει  να αποδειχτεί -αν και κατά πόσο- το συνειδητό προλεταριάτο, μπορεί στις μέρες μας,  για μακρόν να παραμένει συνειδητό, δίχως να έχει καταστραφεί η σχέση κεφάλαιο-εργασία. Ή αντίθετα παραδώσει την εξουσία στους επαναστατικούς αντιπροσώπους του….. Σας εύχομαι καλό διάβασμα!!!!

Δημήτρης Αργυρός

http://argiros.net/?p=5061

Μοίρασέ το:Share on Facebook6Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...