Εσείς στο «Μ», εγώ στο «Π». Κι ανάμεσά μας; Ποιός; (Άκου!)

άκου

Γράφει η Αναστασία Τσιότσκα

 Με τον Λευτέρη Παπαθανάση συναντηθήκαμε πρώτη φορά πριν μερικά χρόνια σε μια μαθητική ροκ συναυλία, προσκεκλημένοι μιας μικρής τυμπανίστριας, της κόρης μου και μαθήτριάς του τότε στο γυμνάσιο. Ακολούθησε από την πλευρά μου αίτημα φιλίας στο facebook και αποδοχή του από εκείνον, ευτυχές γεγονός που σηματοδότησε την αρχή μιας ενδιαφέρουσας για μένα γνωριμίας, η οποία  με τον καιρό εξελίχθηκε σε φιλία.

Εδώ και δύο χρόνια περίπου, ανάμεσα στις ποικίλες και ενδιαφέρουσες αναρτήσεις του Λευτέρη στο facebook έκαναν περιοδικά εμφάνιση κάτι ασπρόμαυρες κάρτες με «ακατάληπτες» λεζάντες, δικές του δημιουργίες, που οι διαδικτυακοί του φίλοι υποδεχόμασταν με θαυμασμό και περιέργεια. Ο Λευτέρης δεν μας αποκάλυπτε την ιδέα του, μας έγραφε όμως ότι η θερμή ανταπόκρισή μας λειτουργούσε ενθαρρυντικά για κείνον, δίνοντάς του την απαραίτητη ώθηση για να ολοκληρώσει το project που είχε στο μυαλό του. Το ολοκλήρωσε, ο Γιάννης Πλιώτας ενδιαφέρθηκε να το εκδώσει κι έτσι κάπως γεννήθηκε το «Άκου!».

Τί είναι το «Άκου!»; Είναι ένα παιχνίδι με τριάντα επτά κάρτες- εικονογραφήσεις στίχων του ποιητή Βλαντιμίρ Μαγιακόφκσι. Η ηλεκτρονική του έκδοση διατίθεται από σήμερα δωρεάν στο blog των Βορειοδυτικών Εκδόσεων, ενώ η έντυπη μορφή του, που θα περιλαμβάνει τόσο τις κάρτες, όσο και βιβλίο με τους εικονογραφημένους στίχους, θα  κυκλοφορήσει την ερχόμενη βδομάδα.

Περισσότερα για το «Άκου!» και τον δημιουργό του, μπορείτε να διαβάσετε ακολούθως σε μια συνέντευξη που μου παραχώρησε ειδικά για το mybook.gr  και η οποία φιλοδοξώ να είναι η πρώτη από μια σειρά συνεντεύξεων με πρόσωπα του ενδιαφέροντός μου- ελπίζω και του ενδιαφέροντος των φίλων του Αναγνώστη.

«Ελπίζω όμως σύντομα να φτάσουμε στο σημείο όπου ο Μαγιακόφσκι θα βρει τη θέση του στο Σχολείο. Εννοώ ουσιαστικά, και όχι απλά σαν «διδακτέα ύλη». Κι αυτός και όλοι/ες όσοι/ες έκαναν τον κόσμο λίγο καλύτερο. Ο Αισχύλος μαζί με το Newton, o Marx μαζί με την Curie, ο Darwin μαζί με τον Χατζιδάκι. Ελπίζω σε ένα Σχολείο στο οποίο οι μαθητές θα θέλουν να «παίξουν» με όλους αυτούς, όπως ελπίζω σε ένα Σχολείο όπου το παιχνίδι γενικά θα πάρει τη θέση που του αξίζει, δηλαδή τίποτα λιγότερο από το θρόνο.»

 

Ερ.: Επιτέλους, κυκλοφορεί! θες να μου πεις πώς νιώθεις;

Απ.: Αισθάνομαι ότι κλείνει, μετά από καιρό, ένας κύκλος που άρχισε με τη δημιουργία της πρώτης κάρτας και οφείλει να τελειώσει μόλις όλοι/ες όσοι/ες το παρακολουθούσαν να δημιουργείται ή/και συμμετείχαν με τον τρόπο τους στη δημιουργία του, το πάρουν τυπωμένο στα χέρια τους. Κανονικά, ίσως θα έπρεπε να απαντήσω ότι νιώθω αγωνία ή κάτι τέτοιο, αλλά όχι, δεν νιώθω. Αυτό γιατί το «Άκου!» δεν είναι κάτι που δημιουργήθηκε στο εργαστήριο και βλέπει ξαφνικά το φως της μέρας. Αντίθετα, είναι ένα έργο που δημιουργήθηκε «δημόσια», με δεκάδες ανθρώπους να εμπλέκονται και να επηρεάζουν σε διάφορους βαθμούς την εξέλιξή του.

Ερ.: Γιατί “Άκου!”; Γιατί Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι;

Απ.: Ο Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς είναι ο μεγαλύτερος ποιητής όλων των αιώνων. Γι’ αυτό! Τον αγαπάω από μικρό παιδί και δεν είναι λίγες οι φορές που τον δέχθηκα στη ζωή μου. Κάποιες από τις εικόνες του «Άκου!» έχουν να κάνουν και με παλιότερες συζητήσεις μαζί του. Ο τίτλος είναι μια αναφορά στο ποίημά του «Ακούστε!». Νομίζω ότι σημαίνει κάτι σαν «είναι η σειρά σου να ακούσεις αυτά που θα πω κι εγώ». Τον πληθυντικό ευγενείας τον απέφυγα εδώ, μόνο και μόνο για να μην υπάρχει μπέρδεμα με τον τίτλο του ποιήματος, αλλιώς κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και «Ακούστε!», το νόημα είναι το ίδιο.

 Ερ.: Διαβάζεις σύγχρονη λογοτεχνία εγχώρια και μη; τί διαβάζεις γενικά; τί διαβάζεις αυτό το διάστημα;

Απ.: Διαβάζω διάφορα πράγματα και διαβάζω πάντα. Σύγχρονη εγχώρια λογοτεχνία πάντως δεν πολυδιαβάζω, και δεν νομίζω να αλλάξω γνώμη σύντομα. Το τελευταίο διάστημα διαβάζω σχεδόν αποκλειστικά Χημεία και Βιολογία.

Ερ.: Γιατί άσπρο μαύρο; Μελάνι και χαρτί ή σχεδιαστικό πρόγραμμα;

Απ.: Στο «Άκου!» δεν υπάρχει ούτε μια στάλα γκρίζου. Νομίζω ότι το ίδιο συμβαίνει και με την Ποίηση του Μαγιακόφσκι, πράγμα για το οποίο έχει δεχθεί την κριτική του ίδιου του Τρότσκι. Νομίζω ότι δεν θα ταίριαζε τίποτε άλλο. Όλες οι εικόνες σχεδιάστηκαν με πενάκι πάνω σε χαρτί στο μέγεθος της κάρτας. Δεν έκανα το κλασικό «σχεδιάζω μεγάλο-τυπώνω μικρό» (μάλλον το αντίθετο. Στο βιβλίο οι εικόνες τυπώθηκαν σε μεγέθυνση…). Ακολούθησα δηλαδή απόλυτα την πρακτική όσων φτιάχνουν sketch cards. Στη συνέχεια βέβαια, οι εικόνες ψηφιοποιήθηκαν και επεξεργάστηκαν (με ελεύθερο λογισμικό, το inkscape) με προσοχή για να μην χάσουν τίποτα από την αρχική αίσθηση.

Ερ.: Πες μου για τις επιρροές σου στην εικονογράφηση. Ποιους δημιουργούς παρακολουθείς/θαυμάζεις;  

Απ.: Παρατηρώντας τις εικόνες του «Άκου!» ίσως η απάντησή μου φανεί περίεργη. Εκείνος που με έκανε να θέλω να ασχοληθώ με την εικονογράφηση είναι ο Derek Riggs, ο άνθρωπος που έφτιαχνε τα εξώφυλλα των δίσκων των Iron Maiden. Νομίζω ότι οι επιρροές μου είναι πολύ «κλασικές»: ο Boris Vallejo, οι «Τολκινάδες» Lee και Howe, ο James Gurney. Επίσης, ξετρελαίνομαι για την τελευταία 15ετία του αμερικάνικου κόμικ. Τίποτα απ’ αυτά δεν βγαίνει έτσι «φόρα παρτίδα» στο «Άκου!», πράγμα που μου αρέσει (στο επόμενο project που ετοιμάζω, νομίζω η δόση όλων των παραπάνω επιρροών θα είναι υπέρ-αρκετή, αλλά δεν λέω περισσότερα…). Κάποιοι από τους ανθρώπους που παρακολουθούσαν τη δημιουργία του «Άκου!», μου επεσήμαναν ομοιότητες με τη δουλειά του Eric Drooker, τον οποίον δεν γνώριζα, αλλά προστέθηκε χωρίς πολλή σκέψη στους αγαπημένους μου!

Ερ.: Γιατί κάρτες; Γιατί παιχνίδι; Τί φαντάζεσαι ότι θα σκεφτόσουν/ένιωθες, αν έβλεπες τους μαθητές σου να παίζουν με τις κάρτες σου στο διάλειμμα;

Απ.: Δεν υπάρχει κάποιος προφανής σε μένα λόγος για το γιατί επέλεξα τις κάρτες και όχι κάτι άλλο. Το παιχνίδι είναι ο τρόπος μου να διαβάζω το Μαγιακόφσκι. Ένα από τα πράγματα που με ενθουσιάζουν στην Ποίησή του είναι αυτή η δυνατότητα να παίξεις με τους στίχους, να τους ανακατέψεις και να δώσεις καινούργια νοήματα, το ίδιο δηλαδή που συμβαίνει παίζοντας το «Άκου!». Ο ίδιος υπήρξε πολύ παιχνιδιάρης με τις λέξεις, πράγμα που είχα την ευκαιρία να καταλάβω από τις παρατηρήσεις του Γιούρι και της Βαλέρια, που βοήθησαν στην απόδοση των στίχων.

Δεν ξέρω τι θα έκανα αν οι μαθητές/ριες μου έπαιζαν το “Άκου!” στο διάλειμμα. Ίσως να τους παρότρυνα να το αφήσουν και να βγουν μια βόλτα στο προαύλιο, να παίξουν και να κινηθούν. Ελπίζω όμως σύντομα να φτάσουμε στο σημείο όπου ο Μαγιακόφσκι θα βρει τη θέση του στο Σχολείο. Εννοώ ουσιαστικά, και όχι απλά σαν «διδακτέα ύλη». Κι αυτός και όλοι/ες όσοι/ες έκαναν τον κόσμο λίγο καλύτερο. Ο Αισχύλος μαζί με το Newton, o Marx μαζί με την Curie, ο Darwin μαζί με τον Χατζιδάκι. Ελπίζω σε ένα Σχολείο στο οποίο οι μαθητές θα θέλουν να «παίξουν» με όλους αυτούς, όπως ελπίζω σε ένα Σχολείο όπου το παιχνίδι γενικά θα πάρει τη θέση που του αξίζει, δηλαδή τίποτα λιγότερο από το θρόνο.

Ερ.: Μέσα δικτύωσης και δημιουργικότητα. Συνδέονται και πως;

Απ.: Μια από τις παρακαταθήκες του «Άκου!» είναι η ανίχνευση αυτού του «δημόσιου» τρόπου δημιουργίας. Είναι ένα πείραμα που δεν θα σταματήσει εδώ, και ταυτόχρονα ένα στοίχημα που θα παιχτεί σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Τεχνικά, τα «μέσα δικτύωσης» προσφέρουν μεγάλες ευκολίες, και επίσης γεννούν ιδέες όπως κάθε καινούργιο μέσο. Η πραγματική κινητήρια δύναμη όμως είναι η ανάγκη της εποχής. Κατά τη γνώμη μου, το μοντέλο του δημιουργού που (σχετικά) απομονωμένος ολοκληρώνει μια ενότητα έργων και στη συνέχεια την εκθέτει στο «κοινό», είναι πια ανεπαρκές.

Ερ.: Αν σου ζητούσα να επενδύσεις μουσικά το «Άκου!» τί θα επέλεγες;

Απ.: Σ’ αυτή την ερώτηση δεν μπορώ να απαντήσω. Είναι μια ερώτηση που θα έπρεπε ίσως να απαντηθεί από κείνους/ες που θα παίξουν με τις εικόνες μου. Μπορώ όμως να πω τι θυμάμαι να ακούω καθώς σχεδίαζα: το Strange Days των Doors, το Stabat Mater του Pergolesi, το Köln Concert του Keith Jarrett, το Dark Side of the Moon των Pink Floyd.

Ερ.: Τι προσδοκάς, ελπίζεις, εύχεσαι για το μέλλον;

Απ.: Τη Σοσιαλιστική Επανάσταση. Απλά αυτό. Νομίζω ότι η μοίρα ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι πια δεμένη μ’ αυτή την προοπτική. Γι’ αυτό και το «Άκου!» το έχω αφιερώσει στους ανθρώπους που συνεχίζουν να “σπιρουνίζουν το ψωριάρικο άλογο της Ιστορίας”…

Σχετικοί σύνδεσμοι:

https://www.facebook.com/cardgameakou

http://voreiodytikes.blogspot.gr/

http://left-eris.deviantart.com/

 

 

Μοίρασέ το:Share on Facebook211Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...