Είναι το παρασκήνιο, ηλίθιε…

 

ΟΚ, ο Μπογιόπουλος (και κατά τας γραφάς, ο Μαρξ) έχουν κάνει σχολή πλέον στους προστακτικούς τίτλους. Αλλά η σύλληψη του Τζέιμς Ελρόι για την άνοδο των Κένεντι στην εξουσία και την πτώση τους κατόπιν, με αυτό που το διεθνές χιπστερικό τζετ-σετ ονομάτισε «κατάρα των Κένεντι», ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια σεμιναριακή σύγκρουση αντιθέσεων του σύγχρονου καπιταλισμου, στο υψηλότερό του επίπεδο, είναι μοναδική.

Το «Αμέρικαν τάμπλοιντ» (εκδ. Άγρα, σ. 735) είναι ένα έπος αμερικάνικης ιστορίας, στην οριακά fiction εκδοχή της. Ο Ελρόι, γνωστός για την αστυνομική του διαίσθηση και για αγαπημένες (LA Confidential) και βαρετές (Black Dahlia) κινηματογραφικές διασκευές των βιβλίων του, είναι ένας άνθρωπος της εποχής του, αλλά… πριν από αυτή. Γι αυτό μπορεί να παραστήσει και να αναπλάσει με τρόπο ανατριχιαστικά πειστικό, όλο το σενάριο «οι όμορφοι, μοντέρνοι, ρωμαιοκαθολικοί στην εξουσία» που στις μέρες μας κουτουλάει σε υποκατάστατα τύπου Σαμαρά και δεν βγαίνει σωστά η συνταγή με τις φράουλες.

Ο Ελρόι διαπλέκει όλο το σύστημα εξουσίας που μπορεί να περιγράφει κάποιος στα καφενεία με τους φίλους του, τους σοβαρούς όμως, όχι εκείνους που πιστεύουν σε σενάρια τύπου «Μας ψεκάζουν» (τα λιακοπουλικά, όχι τα εγχώρια γιαννιώτικα θεατρικά, να εξηγιόμαστε) και συχνά, παραδίνεται αμαχητί σε αυτά: «όλα είναι κανονισμένα, άρα πού να τρέχουμε τώρα».

Το διαπλέκει με θαυμαστή ικανότητα, παραδινόμενος σε όλες τις ακολασίες της γραφής: κοντά 800 σελίδες που συχνά-πυκνά ακροβατούν στο όριο της αδιαφορίας, αλλά με έναν τρόπο που, προσωπικά πιστεύω ότι μόνο ο Ελρόι διαθέτει τη σήμερον και του επιτρέπει να κάνει ντρίμπλες στη μικρή περιοχή της ομάδας του, χωρίς να τον πλακώνουν οι οπαδοί.

Διηγείται ένα κομμάτι της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας με τη συνενοχή της μυθιστορίας, χωρίς να φτιάχνει καλούς και κακούς ήρωες, ενώ ο ίδιος κρύβεται πίσω από αυτούς και προσπαθεί να ξεβρακώσει το αμερικάνικο όνειρο. Αγιογραφεί σατανικά, γνωστές μορφάρες του αμερικάνικου καπιταλισμού όπως ο Χάουαρντ Χιουζ που έμεινε στην ιστορία για τα αεροπλάνα και τη χρηματοδότηση του χειρότερου πολιτικού κατιμά της χώρας του, ρίχνει την απαραίτητη δόση μυστικών υπηρεσιών και υπεργολάβων τους, περνάει μια βόλτα από τον Κόλπο των Χοίρων όπου οι μπαρμπούτος αφαλόκοψαν τα στρατά της CIA, διηγείται πώς (πιστεύει ο ίδιος ότι) η οικογένεια Κένεντι προσπάθησε να πολεμήσει και να συμμαχήσει με το παρασκήνιο, πριν αυτό να αποφασίσει ότι τόση «δημοκρατία» δεν του ταιριάζει και να τακιμιάσει με τον Ντικ Νίξον.

Το American tabloid είναι μια ιστορία των ‘10s πίσω στη δεκαετία του ’50 και του ’60. Είναι ο σύγχρονος εκδότης-ιδιοκτήτης ομάδας-κατασκευαστικής εταιρίας που στηρίζει το μνημόνιο, μόνο που στο βιβλίο κυκλοφορεί με ριγέ σακάκι, Σεβρολέτ Καπρίς και καβουράκι. Είναι ο τρόπος να ελέγχεις τις μάζες, δίνοντας τους μια μαγική, όσο και δολοφονική για τις ίδιες ικανότητα: να δίνουν ζωή στα χειρότερα σενάρια που φαντάζονται, απλά και μόνο αναπαράγοντάς τα…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΝΤΙΚΟΣ

Μοίρασέ το:Share on Facebook13Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...