Γιώργος Τσαντίκος – «Αϊβαλί» του Σολούπ: δύο όχθες, ίδιες λέξεις

 

Δεν είναι καθόλου εύκολο για έναν αναγνώστη, ειδικά εάν δεν είναι «εκπαιδευμένος» σε κάποιο είδος, να αντιμετωπίσει έναν δημιουργό στις, ας πούμε διαφορετικές (δεν είναι σίγουρο ότι ο δημιουργός θεωρεί ότι αλλάζει πολύ το δρόμο του), απόπειρές του.
Στην περίπτωση του Soloup τα πράγματα περιπλέκονται κάπως. Όχι τόσο γιατί η ρεπορταζιακή γελοιογραφία, πάνω στην καθημερινότητα ή τα αγαπημένα τυπάκια όπως ο Μήτσος Κυκλάμινος δημιουργούν σώνει και καλά ένα αδιάβατο για άλλες διαθέσεις κατώφλι «κωμικής ταυτότητας», αλλά γιατί το «Αϊβαλί» είναι πολλά πράγματα μαζί.

Πρώτον, είναι ένα graphic novel, με αρκετά «εγκυκλοπαιδικά» μορφολογικά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα το σκληρό εξώφυλλο (επουσιώδες αλλά και… ουσιώδες ταυτόχρονα, γιατί αποδεικνύει με έναν τρόπο ότι το είδος γνωρίζει πιένες). Έτσι και αλλιώς, το «Αϊβαλί» είναι στην τρίτη ελληνική του έκδοση, έχει μεταφραστεί σε χώρες του εξωτερικού, ανάμεσα στις οποίες και η Τουρκία, έχει προκαλέσει αρκετά μεγάλο θόρυβο και για μη καλλιτεχνικούς λόγους.

Δεύτερον, είναι ότι το «Αϊβαλί» έχει μπόλικη προσωπική στάση μέσα του, κάτι που ο Soloup συνηθίζει γενικά. Όσο και άτοπο να διαβάζεται αυτό (αλήθεια, πώς φτιάχνεις κάτι δικό σου χωρίς «προσωπική στάση»), στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε κάλλιστα να προκύψει κάτι αποστειρωμένο, κάτι πολύ «έτσι» ή «αλλιώς».

Τρίτον, είναι ότι το αναγνωρίσιμο σκίτσο μπλέκεται με τα κείμενα-τρεις ματιές σε αυτό που συνέβη στα μικρασιατικά παράλια και λέει πράγματα χωρίς να χρειαστεί να τα «ντύσει» με όρους που ενδεχομένως να ξεσήκωναν μια πολιτική κυρίως αντιπαράθεση, από αυτές όμως που πηγαίνουν το θέμα αλλού και όχι στην ουσία του.

Τέταρτον, όπως είπε και ο ίδιος ο Soloup στην πρώτη από τις τρεις μέρες που βρέθηκε στα Γιάννενα και στο Θυμωμένο Πορτραίτο για να παρουσιάσει το «Αϊβαλί», αλλά και να φτιάξει διάφορα πράγματα (που θα τα δούμε σύντομα) μαζί με τους ανθρώπους (κάθε ηλικίας) που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση για τα εργαστήρια, είναι ένα έργο που έχει «φύγει από τα χέρια του». Επάνω στο «Αϊβαλί» γίνονται εκδηλώσεις, ακόμα και εκπαιδευτικά προγράμματα, ενώ η πραγματικότητά του επιστρέφει με ανατριχιαστικά επίκαιρο τρόπο. Είναι ένα κόμικ για το σήμερα, λένε οι τούρκοι γείτονες, κάποτε συγκάτοικοι και έχουν δίκιο.

Το «Αϊβαλί» εν τέλει, φτιάχνει τη δική του πορεία και ιστορία, μεγαλώνοντας πολύ γρήγορα, από τη στιγμή που ο δημιουργός του το έφερε στον κόσμο. Ένα κόσμο που πολλά από αυτά που περιγράφει στις σελίδες του επιμένει πεισματικά να τα επαναλαμβάνει, με τραγικό κόστος, αλλά και με μια γλυκόπικρη υποσημείωση πάντα. Σαν τις αστείες στιγμές του βιβλίου.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΝΤΙΚΟΣ

Μοίρασέ το:Share on Facebook78Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...