για την εξέγερση στην Τουρκία

Οι μαζικές διαδηλώσεις στην Τουρκία έχουν πάρει ανοικτό εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, με το πάντα αυταρχικό τουρκικό κράτος σε κάποιες περιπτώσεις να έχει χρησιμοποιήσει πραγματικά πυρά. Ενώ ακόμη δεν γνωρίζουμε, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε την διάρκεια και το βάθος των εξεγερσιακών γεγονότων, ούτε την πολυπλοκότητα των εξεγερσιακών διαδικασιών

Η αφορμή για τα εξεγερσιακά γεγονότα στην Τουρκία μου θύμισαν πως κλείσαμε 8 χρόνια από τα γεγονότα του ΞΕΝΙΑ στα Γιάννενα. Και στις 2 περιπτώσεις η υπεράσπιση ενός ελεύθερου- δημόσιου χώρου προκάλεσε την κατασταλτική παρέμβαση του κράτους και της εξουσίας. Φυσικά στην περίπτωση των Ιωαννίνων τα γεγονότα δεν πήραν εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, οι Γιαννιώτες σε μεγάλο βαθμό  αδιαφόρησαν για το γεγονός, άλλωστε όπως είχα γράψει και τότε η έννοια του δημόσιου χώρου δεν υφίσταται απριόρι, αλλά κατακτιέται μέσα από  μια συμμετοχική  μαχόμενη κοινότητα. Και αυτή η  μαχόμενη συμμετοχική κοινότητα δεν ξεπέρασε τους 150 νοματαίους. Ας μην ξεχνάμε πως το 2005 οι Γιαννιώτες όπως όλοι οι Έλληνες ζούσαν ακόμη στους ρυθμούς των διακοποδανείων και της οικονομικής φούσκας.

Στην  Τουρκία τώρα των έντονων κοινωνικών αντιθέσεων  που οξύνονται αντι να αμβλύνονται από την οικονομική ανάπτυξη, του σουνίτικου οικονομικού ολοκληρωτισμού και του πολιτιστικού- θρησκευτικού συντηρητισμού η άγρια καταστολή οδήγησε σε γενικευμένη εξέγερση σε όλη την Τουρκία.

Με τμήμα του Τούρκικου λαού να βγαίνει στο δρόμο και να διεκδικεί αυτό που του στερεί η εξουσία του κεφαλαίου και του σουνίτικου κατεστημένου. Δηλαδή να διεκδικεί την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα.  Οι οικολόγοι εξεγερθήκαν για τα εκατοντάδες δέντρα που θα τα κόψουν για να κτίσουν το οθωμανικό mall. Οι ενεργοί πολίτες για την ιδιωτικοποίηση ενός ακόμη δημόσιου χώρου, η νεολαία για τις απαγορεύσεις στο αλκοόλ, οι αλεβίτες  γιατί μια γέφυρα του Βόσπορου που πήρε το όνομα ενός μισητού σε αυτούς Οθωμανού  σουλτάνου. Οι εργάτες για τα διαλυμένα εργατικά τους δικαιώματα, οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί ενάντια στο καπιταλιστικό κράτος. Όπως είναι εξίσου βέβαιο πως στην αρχική του φάση ο στρατός και ο κεμαλισμός αντίπαλοι του σουνίτικου αυταρχισμού που κυβερνά τώρα θα θέλανε να προσεταιριστούν τους εξεγερμένους.

Μα όπως συμβαίνει σε κάθε εξέγερση- κάθε εξέγερση  είναι δίκαιη που έλεγε και ο Μάο- είναι μάταιο να την βάζεις σε καλούπια και την ερμηνεύεις σύμφωνα με τα ιδεολογικά σου στερεότυπα και αυτή η διαπίστωση αφορά τους πάντες. Εξάλλου έχουμε ιδία πείρα με την εξέγερση του 2008 και πόσο μάλλον που στην Τουρκία αυτή την στιγμή ζούμε μαζί τόσο το «Δεκέμβρη», τους αγανακτισμένους και κάτι παραπάνω που έχει να κάνει με την παγκόσμια καπιταλιστική σχάση των αντιθέσεων του συστήματος.

Τις ίδιες μέρες που ξέσπαγε η εξέγερση η δική μας μνημονιακή κυβερνητική κατρακύλα με την ενίσχυση του βαθιού κράτους των μυστικών υπηρεσιών έτρεξε για βοήθεια στο κατεστημένο της Τουρκίας με την απαγωγή τούρκου πολιτικού πρόσφυγα που τον παρέδωσε στην Τουρκία.   Θυμίζοντας πως οι αντιθέσεις των Τούρκων και των Ελλήνων είναι αντιθέσεις των αστικών τάξεων τους  που υποχωρούν όταν αντιμετωπίζουν τον εσωτερικό εχθρό και τους αντισυστημικούς αντιπάλους.

Και μέσα από αυτή την αλληλέγγυα οπτική πρέπει να ενισχύσουμε τον αγώνα των Τούρκων σαν να είναι ο δικός μας αγώνας. Γνωρίζοντας πως η εποχή των επαναστάσεων θα ανοίξει μόνο μέσα από ένα διαλεκτικό άλμα από την εποχή των εξεγέρσεων και όχι από την «ησυχία του νεκροταφείου» της καταναλωτικής σαγήνης ή από μια κοινωνία ραγιάδων.

Για αυτό το λόγο κάθε εξέγερση είναι δίκαιη γιατί βγάζει το πλήθος στο δρόμο σε μια διαδικασία συλλογικής σύγκρουσης με την εξουσία, την κάθε εξουσία και σε αυτό πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και καθαροί.

Είτε πρόκειται για την αστικοδημοκρατική κυβέρνηση Καραμανλή του 2008, είτε για τις πελατειακές «δημοκρατίες» της Τυνήσιας – Αιγύπτου, είτε για τα εκφυλισμένα «αντιιμπεριαλιστικά» καθεστώτα Λιβύης- Συρίας, είτε για τις συντηρητικές αυταρχικές σουνιτικές μοναρχίες του κόλπου, είτε για την εκσυγχρονιστική εκδοχή του σουνίτικου ολοκληρωτισμού της οικονομίας αγοράς της Τουρκίας.

Η αριστερά και οι ανατρεπτικές επαναστατικές δυνάμεις  θα πρέπει να πάνε πέρα από την διαλεκτική της εξουσίας στην διαλεκτική της επαναστατικής αρνητικότητας.  Αυτή που θέλει να αποδομήσει ή να καταστρέψει κάθε μορφή εξουσιαστικής θετικής ρύθμισης των εξεγερσιακών διαδικασιών που δεν φτάνει στα άκρα, στα όρια των συνεπειών.

Και σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω δυο επισημάνσεις: 1) υπάρχει μια διαλεκτική μεταξύ  των πλέον συνειδητών επαναστατικών δυνάμεων και του εξεγερμένου πλήθους. Η συγκεκριμένη διαλεκτική είτε ανασυνθέτει δημιουργικά το αυθόρμητο σε συνειδητό με αποτέλεσμα να οδηγεί τα γεγονότα όσο μακριά μπορούν να πάνε σε συσχέτιση και με τις αντικειμενικές συνθήκες, είτε διαχωρίζονται νωρίς όποτε το κενό το καλύπτουν άλλες δυνάμεις, συχνά αντεπαναστατικές.

2) η κανονικότητα κάποια στιγμή επιστρέφει και η σιωπηλή πλειοψηφία μιλάει. Συνήθως μιλάει με την φωνή ενός κομφορμιστή που διαμαρτύρεται γιατί του χάλασαν τον ύπνο . Τότε θα φανεί πόσο βαθιά  η εξεγερμένη ευφυΐα έχει παράξει   εργαλεία που θα βοηθήσουν την επαναστατική διαδικασία.

Άλλοτε αυτά τα εργαλεία, αυτή η διαδικασία είναι δυνατόν να αλλάξει   την πραγματικότητα, έστω και μέσα από ενσωμάτωση αυτών των εργαλείων στο κυρίαρχο συστημικό  παράδειγμα, όπως ο Μάης του 68.Άλλοτε «εξαφανίζεται» και σαν το τυφλοπόντικα περιμένει την επόμενη έξοδο, αφήνοντας πίσω του θεσμούς και θεσμίσεις που επηρεάζουν σε ένα βαθμό την διαδικασία. Τέλος άλλοτε η κομφορμιστική κανονικότητα και στο επίπεδο της εξουσίας υποκύπτει στην επαναστατική ευφυΐα και μια κυβερνητική απάντηση γεννιέται…  Σε κάθε περίπτωση όμως ο συνειδητός επαναστατικός πόλος θα πρέπει να είναι εξωτερικός κάθε κυβερνητικής   απάντηση και λύσης…..

Μοίρασέ το:Share on Facebook23Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

You may also like...