απρίλης…

Η ευτυχία και η άνοιξη είναι πράγματα ξαφνικά…

Εγώ ξέρω την ευτυχία του στόματος και την άνοιξη του μυαλού…

Έρχονται και οι δυο τρώγοντας και είναι σε μέγεθος μικρότερες από το στόμα , ακόμα και από τη λέξη “στόμα”!

Όταν αρθρώνεις αυτές τις δυο λέξεις, δε φτάνει ο χρόνος να ανέβουν στο κεφάλι σου, να το άρπάξουν και να το κάνουν να γυρίσει…

Ούτε η μια, ούτε η άλλη θέλει να μιλάνε γι αυτές…

Πάντως και η μια και η άλλη, αγαπάνε τη λέξη “ξαφνικά”!

Ξαφνικά, τραβάς το κλαδί προς το μέρος σου, κόβεις άνθη α-κακαίας και τα τρως!

Μην το πεις σε κανέναν όμως, επειδή όλοι …πεινάνε!

Κόβεις αγριόσκορδα, κόβεις φράουλες, κόβεις χαμομήλι, κόβεις…

Το χειμώνα δεν κόβεις απολύτως τίποτα…

Η ευτυχία και η άνοιξη είναι η μια καλύτερη από την άλλη…

Η ευτυχία του στόματος και η ευτυχία του μυαλού κρατάνε περισσότερο από αυτό που είναι κανείς σε θέση να βαστάξει…

Εξάλλου είναι και δύσκολο να καταναμηθούν…

Αναμειγνύονται και μετατρέπονται, από φωτεινή σε σκοτεινή, σβησμένη, τυφλή, φθονερή, κρυμμένη, διστακτική, φορτική, ασταθή, παρατημένη, στοιβαγμένη, επινοημένη, ξεφτισμένη, θρυμματισμένη, συγκεχυμένη, αγκάθινη, περισσευούμενη, μέχρι και παρά τρίχα χαμένη… ευτυχία!

Ο απρίλης φλερτάρει και με τις δυο, έχει μάτια υγρά, στραμπουληγμένο λαιμό και κάνει θόρυβο σα βάτραχος μέσα σε τσίγκινο κουτί, ο απρίλης είναι μεγάλη πρόκληση, ξελλογιάζει και τις δυο, κάνει τις γλώσσες να πλαταγίζουν και τις ανάσες να τραμπαλίζονται…

 

Μπαίνοντας, γυαλίζει σα ροζ χαλαζίας, ενώ εγώ, πέρα από κάθε προσδοκία, ντύνομαι καινούρια σάρκα , αρπάζω το “πάει καιρός” και το πετάω στο γιαλό, τσαλακώνω το “ακομα εδώ είμαστε” και το μασάω, νιώθω πως έχω καταπιεί τον αγκώνα μου, μπορεί και να υπερβάλλω και στο ένα και στο άλλο, αλλά, λυπάμαι, ποτέ, σε κανένα καιρό και σε κανένα μήνα δεν υπήρχε σωστό μέτρο, διπλώνω τα κουσούρια μου, τα αδύναμα και φορτικά, τα οικεία και τα αηδιαστικά, τα επιλήσμονα και τα μνησίκακα, τα φθαρμένα και τους καινούρια, τα μετράω σε κάθε φαντασιακό περίπατο, κι όταν τα μετράω σκοντάφτω στην περήφανη κατώτερότητά μου, στην αθέλητη βιασύνη μου και στην πεισματική ενδοτικότητά μου που κάθε απρίλη, μάρτη, φλεβάρη, γενάρη, δεκέμβρη, νοέμβρη, οκτώβρη, σεπτέμβρη, αύγουστο, ιούλη, ιούνη, μάη,  συνωμοτούν να διαλύσουν τα απογεύματά μου ανάμεσα στα έπιπλα…

“Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις. Και ή πας να παίξεις τρικυμία ή πνίγεσαι.”
(Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

Μοίρασέ το:Share on Facebook15Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

anna katabran

Δασκάλα και μαθήτρια ταυτόχρονα, εκ πεποιθήσεως σε επαρχιακά σχολεία της θεσσαλίας. Διδάσκω γαλλικά. Αγαπώ τη λευκή κιμωλία,το γνωστό μαλακό και εύθραυστο ασβεστολιθικό πέτρωμα ή άλλως τεμπεσίρι. Απολαμβάνω τις καλές καραμπόλες επί του μαυροπίνακα.

You may also like...